Werken in Australië. Horror taferelen in de outback.


In onze vorige column hebben jullie kunnen lezen dat wij 3 maanden farmwork hebben gedaan in de outback van Australië. Je kent het gezegde wel ‘in the middel of nowhere’, nou dit was er écht zo eentje. De boerderij, beter bekend als ‘sheep & caddle farm’ is gelegen in Coonalpyn. Een heel klein dorpje waar je binnen een poep en een scheet uitrijdt, maar ondertussen wel in het postcode gebied lag van onze farm, die 2 kilometer lang en 11 kilometer breed was. De boerderij was overigens ook twee uur rijden van de grote stad Adelaide. 

Bepakt en bezakt stonden we op 5 november 2017 in Adelaide voor ons hostel te wachten. Een prima hostel, maar wij hadden er niks mee. Zo’n slaapzaal die je deelt met acht anderen en een douche waar je eigenlijk niet met blote voeten in wilt staan. Voel je met ons mee?

Werken in Australië. Hostel The Backpackers

Maar ach we hebben het overleefd en er stond alweer een nieuw avontuur voor de deur. Een onbekende man, boer Ken kwam ons ophalen en na een korte kennismaking zouden we naar zijn huis rijden. Zo’n twee uur de outback in. We waren enorm zenuwachtig, want we hadden geen idee wat ons te wachten stond. Ergens maakten we ons natuurlijk ook zorgen. Twee meiden die met een onbekende man mee gaan; nee, het thuisfront was er ook niet blij mee.

Na twintig minuten wachten op een onbekende auto met een onbekende man die zich voor zou gaan stellen als boer Ken reed er een witte stationwagen voor. Het moment van de waarheid was aangebroken. Boer Ken oogde vriendelijk en zijn auto was boven verwachting. Wij verwachtten een oude, stoffige pickup truck maar niks was minder waar. Dit voelde goed. Dus daar ging het gouden duo, op naar de outback van Australië om drie maanden op een boerderij te werken.

Werken in Australië.

Nietsvermoedend reden we na 2 uur rijden het terrein op. Ik hoor het Nina nog zeggen ‘oh wat tof, een tractor, mogen we daar ook in rijden?’ We stapten uit de geconditoneerde stationwagen en boer Ken liet ons binnen in de beloofde cottage. Van buiten zag het er niet veel belovend uit maar we hadden goede moed. We traden binnen en nog geen 2 seconden later stonden we oog in oog met het verschrikkelijkste wat we ooit hebben gezien. Dit kon je geen huis noemen, dit was onbewoonbaar.

Schimmel, poep, ongedierte, stof, bloed, alle ingrediënten waar je haren van overeind gaan staan waren aanwezig.

Het was een betonnen blok, rijp voor de stort. In elke hoek lagen hopen keutels van god mag weten wel dier, er liepen wormen over de muur en de badkamer was niet om aan te zien. Het leek wel een scene uit een slechte horrorfilm. Schimmel, poep, ongedierte, stof, bloed, alle ingrediënten waar je haren van overeind gaan staan waren aanwezig. Onder het fornuis lagen twee dode ratten en in de vriezer lag een bloedspoor. Daarnaast lag er een stapeltje textiel waar we ons bed mee konden opmaken maar hier bedankten we voor. 

Werken in Australië.

Daarna kregen  we een emmertje, bleekmiddel en één handschoen in onze handen gedrukt. In shock namen we het emmertje aan en voor we het wisten reed boer Ken weg. Naar zijn huis, 1 kilometer verder op zijn land.

Eigenlijk kunnen we het niet eens omschrijven. Het was te pijnlijk om aan te zien, dit pand was klaar om gesloopt te worden. Al zou hier een heel team met 30 professionele schoonmakers, die cum laude zijn afgestudeerd, een maand lang aan de slag gaan, dan is het nog niet bewoonbaar.

Werken in Australië. Horror taferelen in de outback.

We lieten het allemaal even bezinken en gingen buiten op een boomstam zitten. We wisten dat het toilet daar ook was, in een apart hok en besloten daar een kijkje te nemen. Op het ergste voorbereid schopte Maris de deur van deze buiten toilet open en hoe dat eruit zag was echt absurd. Een dixie op een festivalterrein waar 4 weken lang wordt gefeest zonder dat de toilet is schoongemaakt is nog beter. Dat boer Ken überhaupt kon denken dat wij hiermee akkoord gaan, snappen we nog steeds niet. 

We belden Boer Ken dat hier wonen geen optie was en gelukkig was er een alternatief.

We belden Boer Ken dat hier wonen geen optie was en gelukkig was er een alternatief. Een kamer in zijn huis. Boer Ken had een redelijk groot huis met drie slaapkamers, twee badkamers en twee toiletten. Dat leek ons de beste optie. Maar het was nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Boer Ken woont in het huis al jaren alleen en blijkbaar hield de man niet van poetsen. Althans alleen, hij woonde samen met zo ongeveer het hele insectenparadijs, inclusief salamander vrienden en een kat.

Ook hier was het een ranzige bende maar het was de beste optie so far. Dus dat werd schoonmaken geblazen. Aangezien taxi’s niet te vinden zijn in de outback van Australië was dat onze enige keus. Huilend en in shock zijn we aan de slag gegaan. Je hebt geen idee, maar als je de ene mini rups weg had gehaald kwam de volgende er al weer aan. We zijn zo ongeveer al poetsend en in shock in slaap gevallen. Gelukkig maar, want als we met ons volle verstand in dat bed waren gaan liggen hadden we geen oog dicht gedaan.

Werken in Australië. Horror taferelen in de outback.

Ergens hoopten we dat het een nachtmerrie was en dat we een dag later gewoon wakker zouden worden in het hostel in Adelaide. Want Jezus, dat hostel zou nu een paradijs zijn.

Tijdens het schrijven van dit artikel kunnen we eigenlijk nog steeds niet geloven dat we dit echt hebben meegemaakt. Dat we het allemaal hebben gedaan en dat we niet het eerste beste vliegtuig naar een andere plek hebben gepakt.

Het levert ons nog steeds kippenvel op maar we zijn ook trots.

Het levert ons nog steeds kippenvel op maar we zijn ook trots. Het heeft ons laten zien dat je écht meer aan kan dan je zelf denkt. Als je dit van te voren aan ons had voorgelegd dan hadden wij gezegd ‘dit kunnen we niet en zouden we nooit doen’. Maar gooi je jezelf in het diepe, dan blijkt ineens dat je veel meer kan.

Werken in Australië. Horror taferelen in de outback.

In ons volgende artikel schrijven we verder over onze tijd op de boerderij. Hoe werden wij wakker na deze eerste nacht en wat had boer Ken nog meer voor ons in petto? 

Wil je meer weten over dit werken in Australië, heb je vragen, of wil je iets tegen deze twee meiden zeggen? Doe dat dan gerust in de reacties hieronder. Of wil je graag de video zien die ze hebben gemaakt van deze eerste dag op de boerderij? Ze hebben er een vlog van gemaakt die je kan zien op hun YouTube kanaal. Ontdek je foutjes? Laat het ons dan ook weten! Wil je op de hoogte blijven? Dat kan via Facebook en Instagram.

Nina & Maris
Nina & Maris

Nina & Maris, de een uit Arnhem, de ander uit Nijmegen. De een werkzaam in de politiek, de ander in de horeca. Twee vriendinnen die elke zomer samen werken in Portugal, waar ze dan drie maanden genieten van mooi weer, gezellige mensen en veel feestjes. Kortom, twee doodnormale stadsmeiden van eind twintig met een iets wat avontuurlijke instelling. Hoe heeft het zo kunnen lopen dat zij hun leven in Nederland hebben opgegeven en nu de hele wereld over reizen?

Nog geen reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP