Ik verruilde mijn succesvolle baan voor vluchtelingenwerk in Irak

Daar sta ik dan, mijn tas gepakt. Ik ga nu echt naar Irak. Ik heb wel vaker afscheid genomen, maar dit keer is het anders. Ik heb echt geen idee wat me te wachten staat. Ik ga naar een land wat ik vooral ken van TV en van alle ellende die er de afgelopen decennia heeft plaatsgevonden. Vandaag heb ik nog even met mijn beste vrienden afgesproken, verse friet van Vuurens (mijn persoonlijke favoriet) gegeten en vooral geprobeerd van alles te genieten. Ik heb geen idee wanneer en überhaupt of ik dit nog terug ga zien…

Bovenstaand fragment komt uit begin 2018. Ik had een maand daarvoor mijn baan en mijn huurcontract opgezegd. Alles ging mij goed af. Ik had een leuke baan met veel verantwoordelijkheid en vrijheid, woonde in een mooie stad en had veel fijne mensen om me heen. Waarom zou ik dan weg gaan? Waarom? Eigenlijk, doordat steeds dezelfde vraag door mijn hoofd spookte. Is dit het nou?

vluchtelingenwerk in Irak Mark Spijker

Als klein jongetje had ik me altijd voorgesteld dat ik iets zou opzetten of ontwerpen wat de wereld een stukje mooier zou maken. Mensen die in armoede leven helpen of kids die geen perspectief hebben toch dat perspectief kunnen bieden om echt iets van hun leven te kunnen maken.

De wereld echt significant een stukje mooier maken was nog ver weg.

En nu zat ik hier, vooral focussend op mijn eigen leven en carrière. Ook al ging dat alles best goed, de wereld echt significant een stukje mooier maken was nog ver weg. Na lang twijfelen nam ik een rigoureus besluit. Om echt dichterbij dat doel te komen moest ik eerst alles loslaten. Mijn baan, mijn huis en ook mijn vrienden. Al laat je echte vrienden natuurlijk nooit helemaal los. Maar door dat alles los te laten zou ik onafhankelijk een beslissing kunnen maken.

vluchtelingenwerk in Irak Mark Spijker

Dit klinkt misschien als een makkelijk besluit, maar de keuze maken om dat alles te doen is uiteindelijk veel moeilijker dan het doen zelf. Ook al had mijn werkgever liever gezien dat ik bleef, toch waren ze erg begripvol en respecteerden ze mijn beslissing. De huur opzeggen was ook niet al te spannend. Nou dat was dat, nu kon ik me gaan focussen op wat ik nu eigenlijk wilde gaan doen. Iets waar ik al jaren lang van droomde.

Hoe maak je zo’n beslissing eigenlijk? En hoe kom je in contact met dergelijke organisaties?

Maar, behalve dat ik de wereld een stukje mooier wilde maken had ik daar nog helemaal niet zo goed over nagedacht. Wat wilde ik eigenlijk gaan doen? Wilde ik regenwouden gaan redden in Zuid-Oost Azië? Of misschien projecten op gaan zetten voor straatkinderen in de favela’s in Brazilie? Hoe maak je zo’n beslissing eigenlijk? En hoe kom je in contact met dergelijke organisaties?

vluchtelingenwerk in Irak Mark Spijker

vluchtelingenwerk in Irak Mark Spijker

Tot dan toe was ik niet erg actief op sociale media. Natuurlijk had ik wel Facebook of Linkedin, maar echt berichten posten deed ik maar zelden. Op de een of andere manier leek het me echter wel een goed idee om mijn netwerk eens te polsen of zijn misschien ideeën hadden of mensen kenden die ergens mooie projecten aan het opzetten waren.

En ja dat heb ik geweten. In twee weken tijd reageerden er ruim 700 mensen en was mijn bericht gelezen door bijna 250.000 mensen. Ik vond het fascinerend om te zien hoe groot de impact van een simpel berichtje en de kracht van social media kan zijn. Het aanbod was overweldigend. Van schooltjes opzetten in Ghana, drijvende huizen bouwen in de Filipijnen tot aan conservatieprojecten midden in de Amazone. Ik kon overal op de wereld heen.

Ik vond het fascinerend om te zien hoe groot de impact en de kracht van social media kan zijn.

Maar er was één bericht dat specifiek mijn aandacht trok. “Hoi Mark, geweldig dat je dit wilt doen. Ik heb een contact in een vluchtelingenkamp in Irak. Als je interesse hebt stuur me dan even een PM”. Irak. Dit was het eerste moment dat het in mijn gedachten op kwam. Irak? Is het daar geen oorlog? Natuurlijk had ik wel op het nieuws gevolgd en wist ik dat IS inmiddels verslagen was. Maar is het daar überhaupt ooit rustig? Was het niet gevaarlijk om er heen te gaan?

Ik besloot een berichtje te sturen en drie dagen later had ik al mijn eerste skypecall met Sander, een Nederlandse hulpverlener die daar al een paar weken zat. We belden via een lokaal wifi netwerk, wat er feitelijk op neer kwam dat we elke 5 minuten opnieuw moesten verbinden. Het gesprek ging voornamelijk over hoe een ‘normale’ dag er daar uit ziet, het werk dat ik zou gaan doen, waar ik zou komen te wonen en of de situatie daar veilig was.

Mosul, de stad die jarenlang in handen van IS was geweest.

Het vluchtelingenkamp waar ik zou komen te werken lag dicht bij Mosul, de stad waar het kalifaat door IS werd uitgeroepen. Wat ik er van wist was dat de stad jarenlang in handen van IS was geweest en dat er inmiddels weinig meer van over was door alle gevechten die er hadden plaatsgevonden.

vluchtelingenwerk in Irak Mark Spijker

Dat allemaal nog maar geen half jaar geleden. Nog steeds klonk het allemaal heel surrealistisch en ver van mijn bed.

Vrijwel unaniem waren mijn vrienden het er over eens dat het een slecht idee was om te gaan.

De dagen die volgden ging ik me wat meer verdiepen in de regio, de historie en ook sprak ik er over met vrienden. Vrijwel unaniem waren ze het er over eens dat het een slecht idee was om te gaan. Want tja, het was pas een half jaar geleden dat IS echt verslagen was en het journaal berichtte nog volop over onrust in die regio.

Vrienden waren bezorgd. ‘Hoe kom je terug?’ Er van uitgaande dat er geen gekke dingen zouden gebeuren zou ik nog steeds veel ellende gaan zien en wellicht traumatische ervaringen op doen. ‘Was het wel verstandig om te gaan?’

Ik vond het lief dat ze zich zorgen maakten maar beetje bij beetje kwam ik er door deze gesprekken achter dat in mijn hoofd de beslissing al was gevallen. Ik had het alleen nog niet tegen mezelf durven zeggen.

Als iedereen ‘veilige’ keuzes zou maken, wie zou dan de mensen daar gaan helpen?

Ongeveer twee weken na het eerste contact wist ik het zeker: Ik wil naar Irak! Natuurlijk was Irak geen ‘veilige’ keuze maar als iedereen ‘veilige’ keuzes zou maken, wie zou dan de mensen daar gaan helpen? Een obstakel moest ik echter nog wel overwinnen… Hoe vertel ik dit alles aan mijn ouders? Dat en de rest van mijn Irak verhaal vertel ik in de volgende column.

Wil je meer weten over Irak of heb je vragen aan Mark, of wil je iets tegen hem zeggen? Doe dat dan gerust in de reacties hieronder. Zie je foutjes? Laat het ons dan ook weten! Wil je op de hoogte blijven? Dat kan via Facebook en Instagram.

Mark Spijker
Mark Spijker

Mark (30) woont in Nijmegen en verruilde begin 2018 zijn baan bij de Provincie Gelderland voor een baan in een van de grootste vluchtelingenkampen van Irak. De verhalen over zijn tijd in een vluchtelingenkamp dichtbij Mosul, de stad in Irak waar het kalifaat door IS werd uitgeroepen, deelt hij in diverse columns op DailyNonsense.nl

5 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP