Reizen geeft mij euforie, maar een eigen plek in Amsterdam is toch ook wel fijn.

Daar sta ik dan met de laatste verhuisdoos in mijn hand. Dit was het dan. Dag huis, bedankt. Ik kijk naar mijn kamer, even flitsen diverse herinneringen door mijn hoofd en er rolt een traan over mij wang. “Kom Chlo, het is tijd om te gaan” spreek ik mijzelf toe. Ik zucht een keer diep, leg de huis sleutels in het bakje en trek de deur achter mij dicht. Het is tijd voor een nieuw begin.

Na een aantal jaar rond te hebben gereisd als een soort van digital nomad maakte ik zeven maanden geleden de stap om naar Amsterdam te verhuizen. Het leek mij de juiste beslissing en werk technisch biedt deze stad mij veel meer mogelijkheden. Kort nadat ik de column “Een jaar lang ging ik opzoek naar het ervaren van geluk” schreef vond ik een kamer en ook nog eens de liefde. Wauw dat ging snel, heel snel, misschien wel te snel.

Waar ik de afgelopen paar jaar had rondgereisd en geen dag hetzelfde was geweest, wist ik nu precies wat ik ging doen en zat ik opeens op een plek. Of althans ik reisde een beetje door Amsterdam Zuid heen. Begrijp mij niet verkeerd, dit kan zeker ook avontuurlijk zijn, maar dat is weer een ander verhaal.

Dit leven in Amsterdam, waar ik stiekem misschien soms wel van heb gedroomd, bracht mij dubbel geluk, maar het was ook ergens eenzaam. Als ik over mijn reizen sprak, of over mijn liefde voor India, of over mijn manier van leven werd ik regelmatig niet begrepen. Ik snap het wel, het is ook een beetje gek, maar toch had ik hier moeite mee. Daarom hing ik met regelmaat met mijn reismaatje Amandine aan de telefoon en sprak ik er over. “Het is even wennen, Chlo. Het komt wel goed” is wat ze zei.

Misschien iets wat geforceerd deed ik precies wat er van mij verwacht werd.

Ik besloot mijzelf aan te passen aan de maatschappij. Als ik dit wilde dan moest ik het ook een kans geven. Misschien iets wat geforceerd deed ik precies wat er van mij verwacht werd. Maar juist omdat dit niet ‘ik’ was ging er regelmatig wat mis. Mijn klunzigheid werd des te erger en in tijd management/plannen was ik ook niet heel sterk. Ik liep op mijn tenen en steeds meer had ik het gevoel dat ik faalde. Maar waar faalde ik eigenlijk in? In het zijn van iemand, wie ik eigenlijk niet ben?

In Amsterdam draait het veel meer om aanzien, geld en spullen. Spullen; iets wat mij tot op de dag van vandaag maar weinig kan bekoren. Ik vind het leuk om te zien als iemand anders er blij van wordt, maar het gevoel wat de meeste bij een nieuwe aankoop voelen, dat voel ik eigenlijk niet. In alle eerlijkheid, ga ik liever op avontuur of een hapje eten, wat natuurlijk ook geld kost, dan dat ik spullen koop. Is dat gek?

Met soms lichtelijke verbazing observeerde ik de mensen in de stad. Druk, gehaast en snel. Tiijd om echt te genieten van de kleine dingen die het leven juist zo mooi maken, is er niet. Het is een sneltrein met weinig vrijheid om even uit te stappen. Was het dit? Ik stelde mijzelf de vraag die ik ooit al stelde in de column Ik leef zuinig, ben ik gek?”. Leven we om te werken of werken we om te leven?

Met soms lichtelijke verbazing observeerde ik de mensen in de stad. Druk, gehaast en snel.

Om weer even terug te gaan naar de basis besloot ik een maand lang weg te gaan. Mijn bouwreis naar Malawi en mijn roadtrip door Scandinavie stonden al op de planning. Daarnaast besloot ik er nog even 9 dagen safari in Tanzania aan vast te plakken. Het was een maand van vallen en opstaan. Het was gek om alleen door Tanzania te reizen, maar het gaf mij ook bepaalde inzichten. Ik kwam erachter dat reizen mij nog steeds die euforie geeft, maar dat ik het toch wel ergens lekker vind om een eigen plek te hebben in Amsterdam.

Eenmaal terug in Amsterdam moest ik mijn stulpje in Amsterdam Zuid verlaten. Dit gaf even een kleine choas, want help waar moest ik heen, maar dit betekende ook dat ik nu moest doorpakken. “Kom Chlo, you can do this!”.  Na 6 maanden uitstel gedrag, moest ik toch echt een fiets kopen, want hey dat is wel handig als je in Amsterdam woont. En dat dubbele geluk ervaren? Ach alles op zijn tijd.. Hardlopers zijn doodlopers en zo oud ben ik ook weer niet 😉

Ik zit op de fiets en  Pour Que Tu M’Aimes Encore van Celine Dion galmt door mijn oortjes. Ik ben onderweg naar mijn nieuwe plekje op mijn nieuwe fiets. Al is het maar tijdelijk, het voelt aan als een nieuw avontuur. Ik voel mij vrij en besef dat dit het beste gevoel van de wereld is…

Chloë Sterk
Chloë Sterk

Chloe (29) besloot na zes jaar haar fashionblog Fashionista Chloe aan de wilgen te hangen en het platform Daily Nonsense op te richten. Ze houdt ook enorm van reizen, kan moeilijk stil zitten, kan al helemaal niet kiezen en is altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Oh, ze woont in Amsterdam en probeert daar een stabiel leven op te bouwen..

12 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Lieve Chloë, Heel veel plezier en geluk op deze nieuwe stek in Amsterdam. Laat je niet gek maken, doe je ding en de rest komt vanzelf. Blijf vooral niet hangen in het oude maar concentreer je op wat komen gaat. XX

  2. Tof verhaal!! Dikke yes voor gaan voor wie jij bent en wat bij je past :). Het is niet altijd makkelijk om tegen de stroom in te zwemmen, maar uiteindelijk is het veel zwaarder als je niet jezelf kunt zijn. Gaaf dat je dit deelt!

  3. Lieve Chloe,

    Goed hoe je op een rij zet wat je keuzes je hebben opgeleverd. Goed dat je dicht bij jezelf blijft. Ik wens je toe dat je je leven op jouw manier kunt blijven leven.
    Lieve groet,
    Maria

  4. Lieve Chloe,

    Goed dat je deelt hoe een aantal keuzes je leven soms op z’n kop kunnen en mogen zetten. Je blijft dicht bij jezelf. Er is veel gebeurd het afgelopen jaar in je leven.
    Ik wens je toe dat je keuzes kunt blijven maken, die jou goed doen en je het geluk in de toekomst kunt blijven vasthouden.
    Lieve groet,
    Maria

  5. Mooi verhaal! Ik krijg het gevoel dat ik even met m’n neus op de feiten wordt gedrukt als ik straks weer terug in Nl (Maastricht ben, ook daar is het niet anders soms , na 7 maanden wonen in Sydney, Australië met ons piepjonge gezinnetje. Mij heeft dit zoveel ervaring en inzichten opgedaan en de conclusies dat je je gevoel en jezelf blijven nooit moet verliezen! Heel veel succes, you can do it & living the dream (zeggen de ozzies) Annemarie Camp

  6. Dankjewel Ja dat zou zeker kunnen en deels wel waar maar soms denken mensen uit Amsterdam dat het alleen maar in Adam zo is…maar geloof me het is tegenwoordig (bijna) zo overal en iedereen lijkt uiteindelijk op elkaar!!

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP