Ik schreef hem een brief en vertrok op mijn 18de stiekem naar Australië

Stiekem heb ik mijn backpack ingepakt en verstopt onder mijn bed. Ik ben 18 en ik heb geld voor mijn ticket geleend van een vriendin. Door alle uren werken in de horeca kan ik nu eindelijk richting Australië. De wereld ontdekken, op reis. Er is alleen 1 ‘klein dingetje, mijn vader weet nog niet dat ik weg ga…

Mijn ouders waren net uit elkaar, mijn moeder had het huis verlaten en mijn vader had op z’n zachts gezegd een gebroken hart. Mijn vader heeft mij altijd gestimuleerd om lekker te gaan reizen, goed voor je ontwikkeling zei hij dan. Mijn ouders wilde beide naar Australië, maar doordat mijn ouders beiden doof zijn, zat de kans van emigreren er voor hun niet in. De overheid zou hun niet financieren mochten ze geen baan kunnen vinden.

Ik koos voor mijzelf en vertrok naar de andere kant van de wereld.

Ik heb het regelmatig voorbij horen komen; in Australië, daar zou een betere toekomst liggen. Na de scheiding wist ik zeker dat mijn vader het idee dat ik een half jaar weg zou gaan niet aan zou kunnen. Daarom besloot ik stiekem weg te gaan.

Op de dag van vertrek schreef ik hem een brief. Hierin schreef ik dat ik voor mezelf had gekozen en vertrok naar de andere kant van de wereld, niet helemaal alleen, nee samen met een reisgenootje. Ik liet mijn mailadres achter en was vastbesloten te gaan. Ik ging naar Australie. Ik als meisje van 18, die vroeger altijd heimwee had, sprong in het diepe.

Vera Australie reizen

Geen idee had ik, waaraan ik begon. Ja ik ging eindelijk op reis. Ik vond het zo ontzettend spannend, dat ik mezelf afvroeg waarom ik mezelf dit aan deed en wat er nou leuk aan was om te gaan naar het onbekende. Toch besloot ik te gaan.

Een paar dagen na aankomst  kon ik eindelijk mijn mail checken in een internet cafe. En daar was het mailtje die ik nauwelijks durfde te openen. Het was een mail van mijn vader. Wat ik ervan kan herinneren is dat hij ontzettend trots was dat ik voor mezelf had gekozen en dat zo’n reis bijdrage zou leveren aan mijn persoonlijke groei. Met een warm gevoel kon mijn reis nu echt beginnen.

Met niemand in Nederland kon ik mijn reislustige gevoelens delen.

Na ruim 2 maanden moest mijn reisgenootje terug voor haar studie. Ik durfde mijn reis niet verder alleen voort te zetten, dat vond ik te spannend en besloot met haar mee terug te gaan. Bij thuiskomst knaagde er een besef. Hoe tof had ik het gehad? Ik kan me herinneren dat ik niemand echt kon vertellen hoe ik me nou precies voelde na zo’n reis; zo vrij, zo stoer, zo volwassen, zo cool, zo YEAAHH, zo…. BOEM en het ‘normale’leventje kickte weer in. He? wilde ik dit wel echt?

Ik werkte met groot plezier in de horeca, kreeg een ingewikkelde relatie en nog ingewikkelder was de vraag: Wat ging ik nu doen? Niet dat ik me het afvroeg, maar ik merkte dat mijn omgeving een soort van antwoord wilde.

In de horeca zou geen toekomst voor mij liggen.

Ik zag schoolvriendinnetjes veranderen in toffe populaire studerende chicks. Ik keek intens tegen ze op, want zij studeerden wel en zouden later een goede baan krijgen. Als ik door zou gaan in de horeca zou dat geen toekomst betekenen werd mij verteld. Ik hield mijn schouders op, want ik had plezier in wat ik deed en voordat ik het door had stond mijn volgende buitenlandse avontuur al te wachten.

Een vriendin uit de horeca waar ik mee samenwerkte vroeg of ik mee ging naar Oostenrijk, Gerlos wel te verstaan. Ik had niet tot nauwelijks gesolliciteerd of ik was al aangenomen. Dit zou voor mij weer een enorme ervaring zijn en een enorm gevoel van vrijheid geven. Die wintermaanden in Gerlos had zoveel plezier, ik voelde mij heerlijk.

Cin Cin Gerlos Vera Vos Reizen

Met een dikke portemonnee  en een flinke dosis nieuwe belevenissen kwam ik weer aan in Nederland. Ik wist het zeker, het jaar daarop wilde ik weer gaan. Ik had de smaak te pakken. En ja, voordat dat ik het wist zat ik weer vast aan het oude vertrouwde leventje. Bah, ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik weg wilde naar het buitenland. Alleen daar waar ik het ultieme gevoel ervaar.

Het jaar daarop beleefde ik het weer. Niemand die op me lette, niemand die zich afvroeg wat voor keuzes ik ging maken, alleen maar leven in het moment. Ik genoot ervan! Na deze ervaring wilde ik meer. Op een een aanbod om drie weken met vrienden mee te gaan naar Aruba zei ik daarom zeker geen nee!

Flamingo Aruba Vera Vos

Na drie weken op het eiland vertoefd te hebben, vond ik een baan. Zo makkelijk ging dat dus. Mijn berg horecaervaring kwam goed van pas. Een dag later stond ik te werken. Wat een gigantische overgang. Engels praten met collega’s en gasten. Ik had een super gave office. Ik werkte namelijk op de pier, dat betekent letterlijk op het water. Windje door je haar en slippertjes aan je voeten. Fantastisch, toch?!

Ik werd overspoeld door heimwee en zag het even niet meer zitten.

Yeah right! Ik werd overspoeld door heimwee, vreselijk vond ik het. De overgang van vakantie vieren en daar ineens wonen, was mij even net te groot. Huilend belde ik naar huis en naar mijn nieuwe bazin. Ik zag het echt even niet meer zitten.

Waarom deed ik dit toch? Waarom wou ik zo graag naar het buitenland? Had ik echt zo’n enorme last van wegwee? Mijn nieuwe bazin was enorm begaand. Het was ook niet niks. Ik kreeg twee weken om te proberen en als ik het dan nog niks vond had ik het tenminste geprobeerd. Zo regelde ze dat mijn buurmeisje mij meenam voor een avondje stappen met meiden. Ik ben haar deze avond nog steeds dankbaar, want een jaar later ging ik pas het eiland af! Goed nieuws dus.

Aruba Vera Vos reizen

Toen ik eenmaal in Nederland was, kwam het gevoel weer bovendrijven. Maar ik besloot even in Nederland te blijven. Ik dacht nog altijd aan mijn familie in Nederland. Ik heb het precies 1.5 jaar vol gehouden toen ik weer op de stoep stond bij Bugaloe in Aruba. De tent waar ik had gewerkt. Mijn bazin ontving me met open armen.

Dit keer was het anders. Ik werd supervisor en had mijzelf geen tijdsdruk opgelegd. Ik keek wel hoe lang ik zou blijven. Ik woonde in het appartement van een vriendin, kocht een auto en ontving regelmatig visite uit Nederland. Ook ontstonden er hechte vriendschappen wat voelde als familie. Er kwamen, maar helaas gingen er een hoop.

Vera Vos Aruba

Ik bleef maar liefst 4 jaar op het eiland. Ik voelde mijzelf ingeburgerd, maar na deze fijne jaren besloot ik toch weer terug naar Nederland te gaan. De koek was op. Ondanks dat ik me daar ontzettend thuis voelde, was ik klaar voor weer wat anders.

Ik ben inmiddels 28 en we zijn inmiddels een klein half jaartje verder. Ik woon weer in Nederland. Ik heb mijn familie veel geknuffeld, maar het buitenland begint alweer te kriebelen. De vastigheid die ik nu heb vind ik voor nu fijn. Daarnaast is het heerlijk om dichtbij mijn familie zijn.

Geluk ligt dichtbij jezelf, het ligt niet aan een speciafieke plek.

Wat ik vooral geleerd heb tijdens al mijn jaren in het buitenland is dat geluk dichtbij jezelf ligt. Waar ik ook heen ga, het ligt niet aan de plek of de mensen, maar juist aan het creëren van mijn eigen plek. En ja dat kan overal zijn…

Benieuwd waar mijn verhaal heen gaat? Lees dan al mijn columns. Voor nu ben ik erg benieuwd of jij jezelf herkend in mijn verhaal. Ik zou het enorm leuk vinden als jullie een reactie hieronder achterlaten. Tot de volgende keer!

Vera Vos
Vera Vos

Vera vos (28) is gastvrouw in de horeca. Ze houdt van sarcastische grappen, heeft altijd een lach op haar gezicht, is gehecht aan haar vrijheid en vindt het heerlijk om anderen blij te maken. De uitdaging voor de komende tijd is om haar draai in Nederland te vinden na 4 jaar op Aruba gewoond te hebben! Gaat het haar lukken? Dat lees je in haar columns!

18 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Mooi geschreven! Trots op je! Ben heel benieuwd waar je volgend jaar staat en kijk graag met je mee. En je weet het; ik zoek je overal op…

  2. He Vera wat een leuk verhaal super . Ja blijf graag op de hoogte . We hadden geen mega vriendschappelijke band maar had wel het gevoel dat het wel klikte.
    Heel veel succes met je nieuwe avonturen .

  3. Of ik mezelf herken? Je bent mij, maar dan 15 jaar jonger…haha. Ik heb exact hetzelfde gevoel als ik weer eens “te lang” thuis ben. Zo lang de mogelijkheid bestaat om te reizen zou ik het ook zeker blijven doen.
    Dat geluk dicht bij jezelf ligt ben ik het wel mee eens, maar hetaakt het wel verdomd veel makkelijker als je die leuke mensen wel om je heen hebt. Gelukkig trek jij die door jou persoonlijkheid, optimisme en enthousiastme wel aan.
    Ik ben heel benieuwd naar je verdere verhalen.
    Xx

    1. Haha, ik hoor je het letterlijk zeggen en lig natuurlijk gevloerd!Ik mis jou ook en als we dat soort dingen gaan roepen, dan weet je het hè! Tijd om op vakantie te komen

  4. Wat een super tof verhaal!! Ik ben nu zelf een half jaar aan reizen en ga over een week naar huis.. Zeist…
    Heerlijk dat gevoel dat de wereld aan je voeten ligt, nieuwe avonturen uit het niets kunnen ontstaan en dat er gelukkig heel veel lieve en leuke mensen zijn om te ontmoeten en je verhalen mee te delen. En natuurlijk ook fijn dat je die mensen “thuis” ook hebt en ze soms vreeslijk kan missen.
    Groetjes

  5. Ongeveer 5 mnd geleden stelden we ons aan elkaar voor… het meisje wat ik toen alleen nog kende uit de zeister horeca, ondertussen een zeer gewaardeerde, grappige en lieve collega waar ik veel van van leer!! Ik luister met heel veel plezier naar de verhalen over je reizen en ik weet zeker dat als jij je hart volgt en plezier hebt in wat je doet je nooit de verkeerde keuzes zal maken of dat nou hier is of ergens anders… X

  6. Hoi Vera wat een tof verhaal. Zo Af en toe hoor en zie ik waar je woont en werkt. Ga je dromen achterna dan hoef je nooit geen spijt te krijgen. Lieve groet Sandra Dissel

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP