Roos doorbreekt taboe rondom onvervulde kinderwens.

Amsterdam. De stad waar alles mogelijk is, waar dromen waar worden gemaakt, maar ook de stad van de verleidingen en hoge sociale druk. Is alles echt zo als het lijkt? Of leven de mensen in de grote stad soms voort op uiterlijke schijn? In deze interview reeks interview ik meiden en jongens uit de hoofdstad. Allemaal met hun eigen verhaal maar ook allemaal even succesvol, een tikkeltje onzeker en enorm kwetsbaar in deze grote perfecte wereld. 

In tijden van quarantaine breng ik zoals ieder ander veel tijd door online. Waar ik normaal in mijn breaks even een kopje koffie drink met vriendinnen, betrap ik mijzelf er nu op dat ik met regelmaat beland op YouTube. Tijdens mijn zogeheten ‘sog’ gedrag stuit ik op een YouTube filmpje van Roosmarijn Koster. De titel, 36, SINGLE EN IK WIL EEN KIND en de foto waar je een meisje in tranen ziet trekken mijn aandacht. 

onvervulde kinderwens, Roosmarijn Koster, taboe rondom kinderwens zonder partner

‘Ik ben jarig, ik heb al weer twee huilbuien achter de rug. Ik vind mijn verjaardag helemaal niet belangrijk denk ik. Maar dit is voor het eerst in honderd jaar dat ik voor het eerst alleen wakker wordt’. Tinderen, daten, tranen, twijfelen en nog tal van andere emoties komen in de video voorbij. In de video vertelt Roos openhartig dat ze zich schaamt dat ze nu een kind wilt, ze heeft een onvervulde kinderwens. Ze vindt het gênant dat ze in deze positie zit dat ze 36 is en toch een kind wil, en eigenlijk nog beter, ze wil een gezin.

Ik vind het knap dat Roos in deze tijd, waarin de meeste dingen online perfect zijn,  juist zo open durft te praten over haar schaamte. Want Roosmarijn is niet de enige met een onvervulde kinderwens, naast haar zijn er tal van andere vrouwen die vast ook met dezelfde gedachte lopen, maar er niet voor uit durven komen. Omdat ik heel erg benieuwd ben naar haar verhaal besluit ik haar een bericht te sturen via Facebook. Nog geen paar uur laten hangen we met elkaar aan de telefoon. 

‘Ik val meteen met de deur in huis. Je bent 36 en maakt je opeens zorgen om het krijgen van een kind. Heb je nooit eerder zorgen gehad?’

‘Ik ben een laatbloeier. Ik ben nu 37, maar heb het gevoel dat ik net pas 30 ben. Op mijn 20ste verhuisde ik naar Amsterdam en was toen totaal niet bezig met het krijgen van kinderen. Daarnaast zijn meiden hier in Amsterdam toch later met dit soort gedachtes, in vergelijking met meiden in Groningen. Daar beginnen ze al te praten over kinderen als ze 22 zijn, hier komt die gedachte pas rond de 30ste bij de meeste meiden op. 

Naast dat ik een laatbloeier ben, werkte ik ook aan mijn carrière. Nadat ik afgestudeerd was kreeg ik een baan als head of design bij een modemerk. Ik vloog naar India, Hong Kong, Shanghai en LA. Reizen verrijkt echt mijn leven en daar werd ik gelukkig van. In LA stond ik bijvoorbeeld enorm vroeg op de Rose Bowl Flea Market. Hier kocht ik vintage items in ter inspiratie voor de nieuwe collectie van het merk waar ik toen voor werkte. Het waren de mooiste dagen van mijn leven.

Ik had op dat moment wel gewoon een relatie hoor, maar was niet bezig met het krijgen van kinderen. Uitgaan, reizen, gelukkig zijn, het was een makkelijk bestaan. Ik raakte in verwachting, maar kreeg in week 12 een miskraam. Ik was verdrietig, maar hij kon totaal niet met mijn verdriet omgaan. Waren we dan wel een match? Was een gedachte die meteen bij mij opkwam. Ik besefte mij dat we in 3 jaar tijd nooit struggles hadden gehad en daarom leek het altijd zo fijn. Als we nu al deze struggle niet aankonden, hoe moest dat dan verder. De miskraam was de ultieme relatietest voor ons. Ondanks dat ik 35 was en mijn kinderwens groter was geworden, besloot ik toch een einde te maken aan de relatie.’

‘Oh dat klinkt nogal heftig. Je krijgt een miskraam en gaat dan weg bij je geliefde? Hoe waren de reacties van vriendinnen op deze beslissing?’ 

‘Ik was heel trots en blij met mijn beslissing. Het was natuurlijk wel heel verdrietig. Je denkt zo goed bij elkaar te passen dat je een kindje wilt, maar dat blijkt dan toch niet zo te zijn. Mijn ex was geen vervelende man, maar ik wilde niet bij hem blijven puur alleen om een kind te krijgen. Sommige vriendinnen vonden het een gekke keus. Maar Roos, je wilt toch kinderen? Blijf bij hem! is een veel gehoorde reactie. Of vriendinnen zeiden: Huh, je wilde toch een kind? Maar eerlijk? Dat is toch geen reden om bij iemand te blijven?

 

Je merkt trouwens wel door gesprekken met vriendinnen dat wij vrouwen graag alles goed praten. Ja, hij is zo lekker authentiek, oh hij is zo heerlijk vrij, oh hij is wel goed in bed, oh hij kan zo lekker koken. Dit omdat we toch ergens die droom van huisje, boompje, beestje, hebben. Weetje eigenlijk is het gewoon armoede. Waarom nemen wij altijd genoegen met minder? Je geeft je als vrouw toch ook voor 100%, waarom mag je dat dan niet van een man vragen? Is het hem niet, ga dan gewoon verder, maar blijf er zeker niet bij omdat je een kind wilt. 

Ik besloot uiteindelijk mijn gevoel te volgen. Ik wist namelijk dat ik in de toekomst mijzelf niet in de spiegel kon aankijken, als ik bij hem zou blijven voor een kind. Dan zou ik zeker tegen mijzelf zeggen: ja Roos, dit wist je van te voren.’

‘Je was toen 35, lichtelijk in paniek, tijd voor datingsapps?’

‘Op mijn 35ste dacht ik pas echt oeps, nu moet ik wel opletten als ik nog een kinderwens heb. Deze stress had ik niet in mijn relaties daarvoor, maar kreeg ik pas rond deze tijd. Maar al snel kreeg ik weer een relatie. Helaas liep dat niet zoals ik hoopte en ja toen was ik jarig. Ik werd wakker, was alleen en single op mijn 36ste verjaardag. Dat was echt wel even gek. Ik had geen vriendje en merkte dat ik moest afkicken ofzo iets. Ik was inmiddels een YouTube kanaal begonnen, waarin ik mijn week vast leg en het vervolgens online online.

Het vastleggen van deze beelden ging geheel automatisch. In eerste instantie zonder het idee om er echt een documentaire over een onvervulde kinderwens over te gaan maken. Het was puur een kort fragment voor mijn weekvlog. Ik begon te vertellen en besefte opeens dat ik moest huilen. Maar wilde ik huilen? Huilen op het internet? Waarom niet? Er waren vast meer meiden die zich hetzelfde voelen als ik en misschien ook wel juist die onvervulde kinderwens hadden. Het leven is niet perfect en ik wil juist ook de lelijke dingen delen met mijn volgers. Pas een paar maanden later besloot ik een lange video over mijn schaamte van een kinderwens op je 36ste  te gaan maken. 

‘Waarom schaamde je je eigenlijk?’ 

‘Ja, ik denk omdat ik echt zo’n typische vrouw ben die opeens inziet dat ze te oud zou kunnen worden voor het krijgen van een kind. Een lange tijd zat ik in de ontkenningsfase en dat is veilig. Als je het steeds blijft ontkennen dat je met een bepaalde gedachte loopt, dan kun je ook niet zielig gevonden worden en dan ben je ook niet kwetsbaar. Je bent ergens toch bang dat mensen je afkeuren en je van die dingen naar je oren krijgt als: dan had je je maar niet alleen op je carrière moeten focussen, dan had je maar niet weg moeten gaan bij je ex of nog erger hey, jammer dan!’

‘Heel begrijpelijk en vast herkenbaar voor veel vrouwen. Je besloot het roer om te gooien en je volledig bloot te geven’.

‘Ja klopt, ik dacht ik ga gewoon alles vastleggen. Het doel is echt dat de schaamte rondom het hebben van een kinderwens wordt weg gehaald. Na het plaatsen van de video kreeg ik honderd DM’s van meiden die hetzelfde voelen, allemaal hadden ze een onvervulde kinderwens. En het waren zeker niet alleen vrouwen die geen man hebben en of mijn leeftijd zijn. Het zijn ook jonge meiden, of vrouwen in een relatie, alleen hebben ze dezelfde schaamte als ik.’

‘Heb je een boodschap naar de vrouwen met een onvervulde kinderwens of misschien wel de vrouw in het algemeen?’ 

Mijn belangrijkste boodschap is dat je als vrouw moet genieten van je leven. Ga reizen en ontdek wie jezelf bent. De Amsterdamse levensstijl biedt zoveel mogelijkheden. Haal eruit wat er in zit. Als ik had geweten dat het allemaal goed was gekomen had ik zeker nog meer geleefd. 

Een hele, misschien, wat zweverige tip is om een mindmap voor jezelf te maken. Zeven maanden geleden ben ik de liefde van mijn leven tegen gekomen en iets daarvoor maakte ik een mindmap. Op papier zette ik alle eigenschappen, en dat waren er 20, die ik verwacht bij een man.

onvervulde kinderwens, Roosmarijn Koster, taboe rondom kinderwens zonder partner

Je gelooft het of niet maar al die dingen heeft mijn huidige lover. Weetje, het schijnt dat je pas echt krijgt wat je wilt als je dat ook uitspreekt.’

Na 1,5 uur gekletst te hebben druk ik het gesprek weg. De zon schijnt naar binnen, ik krijg meteen zin in de zomer en kan niet wachten om weer een reisje te gaan maken. Lekker op avontuur. Mijn gedachte dwalen af, ik denk aan mijn eigen liefdesleven en besef mij dat Roos precies aanstipt waar ik zelf tegen aanloop. Want wat wil ik nou eigenlijk? Welk eigenschappen heeft een man nodig om mij gelukkig te kunnen maken? Zo’n mindmap maken is misschien nog niet eens zo’n gek idee en juist nu in quarantaine heb ik daar ook genoeg tijd voor. Heho let’s go! Wordt vervolgd.

Vragen voor Roos over een onvervulde kinderwens? Stel ze gerust hieronder in de reacties! Ben je benieuwd of de kinderwens van Roos in vervulling gaat? Houdt dan zeker haar Youtube kanaal in de gaten! Twijfel je of je überhaupt moeder wilt worden? Lees dan het boek de Twijfelmoeder.

Het delen van dit artikel wordt altijd gewaardeerd! Blijf op de hoogte via Facebook! 

Chloë Sterk
Chloë Sterk

Chloe (30) besloot na zes jaar haar fashionblog Fashionista Chloe aan de wilgen te hangen en het platform Daily Nonsense op te richten. Ze houdt ook enorm van reizen, kan moeilijk stil zitten, kan al helemaal niet kiezen en is altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Oh, ze woont in Amsterdam en probeert daar een stabiel leven op te bouwen..

Nog geen reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP