Mijn hartproblemen gaven de doorslag om te vechten tegen anorexia

Soms lijkt het allemaal tegen te zitten. Alles wat maar mis kan gaan gaat mis. Je bent alleen, hebt een probleem en niemand kan dit voor je oplossen. Je zit met je handen in je haar en vraagt jezelf af of je hier ooit nog uit komt. De eerste stap om hulp te krijgen is het erkennen van je problemen en ervoor uitkomen. Doe je dit niet dan zal je nooit de hulp die je nodig hebt accepteren….

Op 2 maart 2018 lag ik in het ziekenhuis en had ik het diepste punt in mijn leven bereikt. Kon ik dit ooit nog oplossen? Zou ik ooit weer een normaal leven krijgen? Hoelang hield ik het nog vol om voor de buiten wereld het mooie plaatje op te hangen en net te doen alsof alles oke was?

Ik was moe, uitgeput en kon niet meer. Mijn lichaam gaf het op. Er waren geen reserves meer. Dit was het punt voor mij om uit te komen voor mijn probleem en nu eens eerlijk te zijn over wat er daadwerkelijk aan de hand was. Toch bleef ik stil.

Tot een paar uur later. Terwijl ik lekker met mijn mijn moeder en mijn zus een kopje thee dronk kwam er een telefoontje van de dokter. Ik moest met spoed naar het ziekenhuis komen, want het hartfilmpje wat ik die ochtend had laten maken was foute boel. Ik had nooit naar huis gestuurd mogen worden.

Het hartfilmpje wat ik die ochtend had laten maken was foute boel.

De volgende dag melden bij het ziekenhuis was totaal geen optie. Ik moest gelijk naar het ziekenhuis. Dat loopt het wel los dacht ik en weer hield ik mij enorm sterk. Ik maakte nog een grapje naar mijn moeder en zei dat ik vanavond gewoon weer haar aan het irriteren was op de bank, terwijl we The Voice Of Holland zouden kijken. Maar niks was minder waar.

We brachten Bobbie (ons hondje) naar huis en mijn zus zei nog, neem voor de zekerheid je spullen mee Mies. Ik was natuurlijk weer eens eigenwijs en zei lachend; “je denkt toch niet dat ik daar blijf?”

Bij aankomst in het ziekenhuis kreeg ik gelijk allerlei plakkers op mijn lichaam

Bij aankomst in het ziekenhuis kreeg ik gelijk allerlei plakkers op mijn lichaam en lag ik al snel in een bed aan diverse apparatuur. Wat gebeurt mij nou dacht ik. ‘Zo nu lig je en voorlopig ga je hier niet weg’ zei de cardioloog toen hij binnenkwam. Bam dat kwam even binnen. Ik keek mijn zus aan en de tranen sprongen in mijn ogen, mooi niet dacht ik nog. Vanavond lig ik gewoon in mijn eigen bed. Maar niks was minder waar. Al snel lag ik aan een infuus en werd ik naar mijn kamer gereden op de afdeling cardiologie.

Daar lag ik dan, naast een (no offence) man van 83. Wat doe ik hier dacht ik, hier hoor ik niet thuis? De dokter had ondertussen uitgelegd dat ik met spoed werd opgeroepen vanwege het feit dat mijn hart niet meer functioneerde zoals dat hoorde bij een meisje van ,toentertijd, 18 jaar. Ze waren bang dat mijn hart op een gegeven moment het zou begeven en vandaar dat ze mij 24/7 wilden monitoren zodat ze het allemaal onder controle hadden. Het verhaal kwam hard binnen, maar nog steeds probeerde ik het perfecte plaatje naar de buitenwereld op te hangen.

Toen ik mijn vader, die direct van zijn werk was weg gegaan zag binnen lopen brak mijn hart.

Toen ik mijn vader, die direct van zijn werk was weg gegaan zag binnen lopen brak mijn hart. Voor het eerst zag ik het verdriet in mijn vaders ogen. Zijn kleine meisje lag daar in een bed met allemaal toeters en bellen om haar heen naast een man van 83. Hij was machteloos.

Om kwart over 11 gingen mijn zus en haar vriend naar huis en beloofden me dat ze de volgende ochtend zo vroeg mogelijk weer bij me zouden zijn. Ik was alleen, mijn relatie was net 4 maanden definitief voorbij en nog nooit had ik mij zo eenzaam en gebroken gevoeld als die ene nacht in het ziekenhuis. Ik heb de hele avond en nacht gehuild. Wat had ik mijzelf aangedaan, komt dit ooit nog goed?

De volgende dag kreeg ik diverse onderzoeken en heb ik de hele dag geduimd en gesmeekt om die avond naar huis te mogen. Uiteindelijk kreeg ik een gesprek met een psycholoog. Hij prikte zo door mij heen, bij hem kon ik het mooie plaatje niet ophouden en mijn mooie verhaaltje had bij hem totaal geen impact.

Ik kwam uiteindelijk na 1,5 jaar uit voor mijn anorexia probleem.

Toen pas besefte ik; Mies je hebt daadwerkelijk wel een probleem en alleen ga je dit niet op kunnen lossen. Je hebt hulp nodig. Maar deze hulp moet je wel accepteren. Ik kwam uiteindelijk na 1,5 jaar uit voor mijn anorexia probleem. Na 1,5 jaar het perfecte plaatje en mooie verhaaltje te hebben opgehangen was het nu op. Ik kon dit niet meer.

Binnen 3 weken zat ik voor het eerst bij een specialist om mijn eetstoornis aan te pakken. Tot op de dag van vandaag krijg ik onwijs goede professionele hulp en merk ik dat ik hier zoveel baat bij heb.

Binnen 3 weken zat ik voor het eerst bij een specialist om mijn eetstoornis aan te pakken

Door te praten over je problemen en wat je daadwerkelijk dwars zit ga je je eigen problemen zoveel beter begrijpen,  Je ziet steeds beter in hoe je deze problemen kan oplossen.

Maar eerlijk? Het is nog altijd stapje voor stapje. Eigenlijk moet je je probleem bekijken als een Jenga toren. Alle blokjes zijn redenen waardoor je probleem in stand blijft. Naarmate je stapje bij stapje een blokje uit de toren haalt wordt je probleem steeds minder stabiel en zal deze op een gegeven moment instorten.

Heb je ook een probleem dan zou ik je graag willen adviseren. Alleen jij kunt ervoor zorgen dat je probleem zo onstabiel wordt en uiteindelijk instort, en met de juiste hulp zal je merken dat dit steeds beter gaat. Het is een lange weg en vaak zal je met je handen in je haar zitten en denken; komt dit ooit nog goed.

Nog steeds heb ik wekelijk mijn momenten dat ik denk, waarom en hoe ga ik dit ooit nog goed krijgen. Maar geloof me, het is het allemaal meer dan waard! Michella zal uiteindelijk weer die Michella worden waar zij trots op is. Kleine probleempjes zullen er altijd zijn en niemand leidt een probleemloos leven. Maar door te leren hoe je hier het beste mee om kan gaan en hoe jij het beste deze problemen op kan lossen haal je het allermooiste uit het leven. En laten we eerlijk zijn, we leven maar één keer…

Wil je meer weten over dit onderwerp of heb je vragen aan Michella, of wil je iets tegen haar zeggen? Doe dat dan gerust in de reacties hieronder. Zie je foutjes? Laat het ons dan ook weten! Wil je op de hoogte blijven? Dat kan via Facebook en Instagram.

Michella Tom
Michella Tom

Michella (19) woont in Voorburg en studeert commerciële economie. Naast studeren besteedt ze veel tijd aan vriendinnen, is ze bloemist bij een bloemenkiosk en trotse eigenaresse van haar hondje Bobbie. Bakken ervaart zij als een heerlijke uitlaatklep en ook haar omgeving is hier heel erg blij mee. Tijdens haar vrije uurtjes is ze te vinden op diverse webwinkels waar zij de leukste items scoort.

Nog geen reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP