Ik kreeg een burn-out door te hoge studiedruk. Is dat raar?

Ik zit op de middelbare school en lijk alles op orde te hebben. Mijn vmbo-t diploma is in zicht, ben net aangenomen op de MBO opleiding waar ik graag naar toe wil en heb alle ambities om door te gaan naar het HBO. Studeren lijkt me fantastisch. Alleen maar bezig zijn met dingen die je leuk vindt, dus ik weet zeker dat goede punten makkelijk zullen binnen stromen. Easy peasy lemon squeezy.

Mijn MBO opleiding doorliep ik met al het gemak. Er was weinig huiswerk, toetsen met opdrachten die ontelbaar keer in de klas zijn behandeld en een ontspannen sfeer. Ondanks de standaard lerarenhaat had ik een prima tijd. Ik woonde welliswaar nog thuis en ging niet naar studentenfeesten (zoals ik mij mijn studententijd had voorgesteld).Toen ik startte met mijn HBO studie was het dan ook mijn doel om het gekregen huiswerk dezelfde dag nog af te hebben.

Omgaan met stress is nooit mijn sterkste kant geweest.

Als ik gelijk na school mijn huiswerk af had was er geen reden tot stress en had ik genoeg tijd voor andere leuke dingen die komen kijken bij studeren. En er was natuurlijk nog Netflix. Omgaan met stress is nooit mijn sterkste kant geweest. Hoe meer resterende taken, ook al zijn het allemaal taakjes die met 5 minuten klaar zijn; ik ervaar stress. Dit uitte zich meestal in het hebben van een kort lontje, buikklachten, druk op de borst en mega nekpijn. Helaas helpt mijn concentratiestoornis ook niet mee om mijn taken goed te onthouden en loopt mijn hoofd dus met grote regelmaat over.

De eerste paar maanden van mijn studie lukte dit aardig. Ik had op school genoeg tijd om aan mijn huiswerk te werken en ik barstte van de motivatie. Ik deed tenslotte eindelijk iets wat me echt aansprak. Na die paar maanden was het nieuwe eraf. Mijn motivatie verdween, net zoals mijn concentratie. Huiswerk werd meer, inhoud van het huiswerk werd moeilijker en door mijn zeer gebrekkige concentratie duurde alles veel langer dan zou moeten. Dit putte mij enorm uit en resulteerde dat mijn motivatie naar een dieptepunt zakte.

Ik was vastbesloten mijn studie af te maken, maar de bergen huiswerk werd me langzaamaan te veel. Dag in dag uit, 24/7 was ik bezig met huiswerk. In veel gevallen deed ik een uur over het schrijven van een paragraaf. Mijn hoofd kon zich maar moeilijk focussen op het schoolwerk en ik voelde mijzelf langzaam instorten.

De buitenwereld nam mijn stress en uitputting door school niet altijd even serieus. Het was tenslotte mijn studententijd. Studenten feesten toch alleen maar? Was een veelvoorkomende uitspraak. Hoe ga je dat later dan doen? Als dit al te veel voor je is, hoe kan je dan ooit gaan werken?

De buitenwereld nam mijn stress en uitputting door school niet altijd even serieus.

Mijn klasgenoten daarentegen ervaarden in grote of kleinere mate hetzelfde. Hun motivatie verdween en ze hadden allemaal moeite om aan alle gestelde eisen van school te voldoen. Er zijn door de prestatiedruk meerdere studenten afgevallen of hebben hierdoor studievertraging opgelopen. Niet door het feesten, niet door achterover te leunen, maar doordat het letterlijk te veel was.

Ondanks dat ik het een prettige gedachte vond dat ik niet compleet gek was en meer studenten de druk ervaarden, vierde mijn stress hoogtij. Terwijl deadlines steeds dichterbij kwamen werden mijn klachten erger en erger en mijn concentratie werd minder en minder. Doordat bij onze opleiding de regel geldt “1 vak niet halen is het gehele semester over doen” voelde de prestatiedruk extra zwaar aan. Het was tenslotte mijn propedeuse fase en ik moest en zou dat papiertje netjes in 1 jaar halen.

Door de aanhoudende stress kreeg ik tijdens mijn tentamenweek de griep. Ik haalde diepe onvoldoendes. Voor mijn herkansingen ben ik als een gek aan de slag gegaan met leren. Ik haalde mijn semester. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet hoe ik dat voor elkaar heb gekregen. Ik sprak met mezelf af dat ik had geleerd van de fouten die ik had gemaakt betreffende planning en georganiseerdheid. Dit zou de komende semesters echt anders gaan. Het semester daarop kwam ik er achter dat jezelf dit soort dingen beloven vaak enkel valse hoop geeft.

Hoe hard ik me ook probeerde te focussen ik kreeg mijn huiswerk niet af.

Hoe hard ik het ook probeerde, ik kreeg huiswerk niet op tijd af of maakte het zelfs niet. Ik was overtuigd dat deze studie bij me paste, maar toch lukte het me niet om me te focussen op school. Hoe hard ik me ook probeerde te focussen op de woorden van de leraar, de woorden kwamen niet binnen. Het zal wat ongeloofwaardig klinken als ik zeg dat ik wel serieus pogingen deed netjes het huiswerk te maken, maar het simpelweg niet lukte. Ik kreeg mijn hersenen niet zo ver dat ik langer dan 5 minuten op mijn huiswerk kon focussen. Hierdoor was ik alsnog dag in dag uit met mijn huiswerk bezig zonder echt op te schieten.

Dit leverde mij dan ook 24/7 enorme stress op en mijn humeur was standaard niet te genieten. Van de altijd vrolijke Manon was niks meer over. Ik kwam naar de buitenwereld ietwat depressief over, ik sliep slecht, had last van (faal)angst en had een schuldgevoel als ik niet met school bezig was.

Rond het eind van het semester kwam ik weer met mezelf in de knoop. Ik had portfolio’s die ik moest inleveren, maar een gebrek aan inhoud. Ik moest net als vorig semester weer een wonder gaan verrichten, wilde ik mijn semester in een keer halen. Gelukkig kreeg ik deze adrenaline boost op tijd en lagen de deadlines een beetje versprongen, waardoor ik mijn aandacht goed kon verdelen. Een docent kwam in de pauze bij me zitten om te praten over hoe het ging. Het was geen zwaar gesprek. Hij had waarschijnlijk door dat ik daar niet tegen was opgewassen. Hij vertelde me dat het goed zou zijn als ik juist een keer zou falen. Zijn woorden deden zeer.  Waarom zou het goed zijn om te falen als juist zo hard werk om ondanks alles niet te falen?

En toen ging het afgelopen semester mis, ik had een burn-out te pakken.

’s Avonds in bed lag ik nogmaals over zijn woorden na te denken. Ik begreep dat hij een punt had. Ik wilde niet falen, maar moest wel inzien dat een semester niet halen niet het einde betekende. Wellicht zou het ook helpen bij het omgooien van mijn aanpak in mijn semester. Ik wist dat het klopte maar wist dat ik dat semester wel ging halen. Ik nam me voor het de volgende semesters anders aan te pakken. Ik wilde simpelweg niet zijn strategie uitproberen.

Helaas ging dit afgelopen semester mis. Ik moest vakken laten vallen omdat het simpelweg niet mogelijk was al mijn vakken te doen. Het voelde in eerste instantie behoorlijk als falen. Ik werkte maandag t/m zondag fulltime aan school en kreeg met moeite de helft van mijn vakken gedaan. Ik baalde van mezelf. Waarom was ik nou niet in staat om gewoon als ieder ander mens mijn school te volgen?

Deze gedachtes hielpen natuurlijk niet en maakte alleen maar dat ik me nog rotter ging voelen. Toen de deadlines dichterbij kwamen nam de stress nog meer toe. Ik stond op het punt om mijn semester te laten vallen. Ik kon me niet meer concentreren op die paar vakken die ik nog volgde, teksten kwamen niet meer binnen, mijn lichaam deed zeer, had hardkloppingen en bij het woorden als ‘school’, ‘portfolio’ & ‘deadline’ kreeg ik spontaan extreme paniek en stroomde de tranen over mijn gezicht. Ik had een hele dikke burn-out te pakken.

School bood mij een workshop plannen aan. Tijdens die workshop irriteerde ik me groen en geel. Hoe kan een mens nu inschatten hoe lang hij met iets bezig is? Ik kon wel een uur doen over het tikken van een alinea, laat staan dat ik kon inschatten hoe lang ik zou doen over mijn huiswerk.

Door een studiecoach hoop ik te voorkomen dat ik weer een burn-out krijg.

Op advies van docenten heb ik contact gezocht met een studiecoach. Mijn studiecoach heeft zelf ervaring met gebrekkige concentratie. Dit vind ik persoonlijk erg prettig, doordat mijn studiecoach beter begrijpt wat ik doorsta dan dat een docent dit zal begrijpen. Ik heb lieve en betrokken docenten, maar zij zijn aan het eind van de dag toch bezig met hun vakgebied en niet met mijn welzijn.

Wat ik hoop te voorkomen is dat ik de volgende semesters me weer een burn-out in ga werken. Ik ben op zoek naar hulpmiddelen bij mijn concentratie en probeer mijn dagen met behulp van mijn studiecoach anders in te plannen. Ook probeer ik te voorkomen dat ik 24/7 aan het werk ben en me schuldig voel bij ontspanning, al zal vermoed ik dat dat nog wel even gaat duren.

Ik deel dit verhaal omdat ik zeker weet dat ik niet de enige ben die enorme problemen heeft met stress rondom studeren.  Voor iedereen die hier meest worstelt wil ik dan ook meegeven dat stress zichzelf niet oplost. Laat jezelf niet lijden met de gedachten dat het wel over gaat. Laat je hieronder een reactie achter? Dat zou ik super leuk vinden!

Manon Blom
Manon Blom

Manon (23) is een fulltime Eindhovense studente met een passie voor techniek. Ze is instant verliefd op alle dieren die ze tegenkomt en is een enorme knuffelkont. Ze geniet het meest van een filmpje op de bank of creatieve tijdsbesteding, maar is ook zeker te porren voor een mooie wandeling of een mooi reisavontuur.

4 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Goed dat je hulp hebt gezocht! Ik weet niet of je bij Fontys studeert maar weet dat je daar (en meestal ook bij andere hogescholen) altijd een afspraak kunt maken met een studentendecaan en/of -psycholoog. Je bent zeker niet de enige die hiermee worstelt. Ik wens je een goed herstel toe.

  2. Zo wat herkenbaar ik zit er middenin. Een stage die niet lekker loopt en opdrachten die ik niet optijd af krijg omdat ik druk in mijn hoofd ben waardoor ik weer meer stress krijg. Constant bezig met mijn studie waardoor mijn sociale contacten wegvallen. Ik heb nergens tijd voor en het huilen staat me nader dan het lachen.

  3. Zo herkenbaar Door mijn burnout is er ondekt dat ik een verwerkingsstornis heb waar Door dus ook vaak langer bezig ben dan andere
    In mijn eerste jaar was ik ook voltime bezig met mijn studie maar het tweede jaar volledige in gestort 3 jaar later gaat het veel beter door in overleg met school vaken te spreiden en ook 4 dagen stage in plaats van 5 maakt maakt het veel beter te doen voor mij en nu ben ik bijna toe aan afstuderen

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP