Ik word 30 en ben nog single. Is dat gek?

Het is een warme dag in maart. Ik zit in de lesbanken op de Pabo. De leraar spreekt over rekensommen. Ik staar naar buiten, geniet van het zonnetje in mijn gezicht  en verzink weg in gedachten. Ik zie mijzelf als dertigjarige staan; ik ben getrouwd, heb een mooie ring om mijn vinger, ik ben zwanger, heb een huis gekocht en een hond en ben vooral juffrouw Anne. Het grote mensen leven en 30 zijn is toch fantastisch?

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Hier is precies niks van over gebleven. Alhoewel, het koophuis is er, maar dat is een appartementje geworden. Welgeteld op zes hoog waarbij de lift op dit moment al ruim anderhalve week niet werkt. Positief hieraan is wel dat ik dus dagelijks mijn benen en billen train wanneer ik weer eens iets vergeten ben bij de supermarkt. Of mijn sleutels in de brievenbus heb laten zitten en dus mijn huis niet binnen kan. Herkenbaar dames?

Want hallo, waarom gaat iedereen om mij heen trouwen?

Anyways, ik heb dus duidelijk niet vooraan gestaan bij het uitdelen van de bingo kaarten.
Maakt dit iets uit? Nee, dat maakt niks uit. Toch? Nou soms twijfel ik, want hallo, waarom gaat iedereen om mij heen trouwen, worden er net zo vaak babyshowers gegeven als dat ik zelf onder de douche sta en kopen mensen die jonger zijn dan ik grotere huizen met een garage erbij en een tuin waar de hond lekker in kan rennen?

Ik gun iedereen de wereld, begrijp me niet verkeerd. Maar ik gun het mezelf alleen ook, snap je? Laten we eens beginnen over het daten anno 2019. Een onderwerp waar ik al meerdere keren over heb geschreven en waar ik regelmatig met vriendinnen over praat.

Eerder schreef in het artikel: “Van Tinder tot Happn; het leed dat online daten heet” dat ik Tinder vaak installeer op mijn telefoon en dan na een week of 3, max. 4, er weer af gooi. Dit gaat meestal gepaard met frustratie, want OMG waarom doe ik mezelf dit aan?!

Ik installeer Tinder regelmatig uit verveling, waarna het riedeltje weer van voor af aan begint.

Ik installeer Tinder regelmatig uit verveling, waarna het riedeltje weer van voor af aan begint. Sommige gasten heb ik al 264x eerder voorbij zien komen. Zij zullen dan ook wel denken: ‘goh, heb je haar ook weer’. De leeftijd van de mannen heb ik maar weer even naar beneden geschroefd; naar 26. Vroeger zat het altijd in mijn hoofd dat mijn partner wel ouder moest zijn dan ik (weird). Met 26 als ondergrens en 39 als bovengrens kom je dus heel veel verschillende mannen tegen die allemaal in een andere fase van hun leven zitten.

Het zijn “mennekes” die echt nog heel jong zijn, studeren, op kamers of zelfs nog thuis wonen, tot mannen die bijvoorbeeld al getrouwd zijn geweest en/of al kindjes hebben. Het ene gesprek gaat dan over de zin van het leven, wat vind je belangrijk in het leven, in de ander en wat zijn je doelen of waarden in het leven.

Terwijl het andere gesprek gaat over het feit dat je veel te veel gezopen hebt de avond ervoor en de hele dag op de bank ligt te Netflixen met een stuk pizza erbij (waarop hij zegt dat hij dat ook doet maar dat zijn moeder aan het koken is op dat moment.

Note to myself: Werkt niet!! Met “gemak” kom je er niet!

En jij dan bedenkt dat je zelf de was nog moet doen en voor 3 seconden baalt dat je niet meer thuis woont). Tot dusver mijn Tinder gesprekken.

Inmiddels heb ik de zoekafstand ook maar eens aangepast. Ik heb natuurlijk weinig zin om ver te moeten rijden en no way dat ik Nijmegen ooit uit ga dus om die discussie te voorkomen zocht ik voor het gemak gewoon lekker dichtbij. Note to myself: Werkt niet!! Met “gemak” kom je er niet. Dus van 20km afstand ben ik naar 60km afstand gegaan.

En dus weer een paar gesprekken gehad waar niet veel meer uitkwam dan;

Hij: “hee”
Ik: “hey!”
Hij: “hoe is het?”
Ik: “goed, en jij?”
Hij: “ja lekker”
Meer dan dit is er nooit gezegd tegen elkaar of;

Hij: “Hé lekkertje, zin in een spannend gesprek? Ik zie dat je maar 12 km verderop zit, ik kan ook naar je toe komen!”  (knipoog-knipoog-zogenaamd sexy blik emoji-tongetje-peach emoji-Aubergine emoji-knipoog)
Ik: “Ehm nee, sorry” (middelvinger emoji .. toch maar weg gehaald) 

Waarop ik direct verwijderd werd als match. Het kan maar duidelijk zijn. Een lamme duim van het naar links swipen ook want mannen, 1 tip; denk even 3x na voordat je foto’s upload op je profiel.

Tinder foto’s waar ik dus niks aan heb zijn;

  • Foto’s met 24 vrienden waarbij we moeten gokken om wie het gaat;
  • Foto’s met een kindje (super schattig) en dat vervolgens met grote letters in de bio staat: “NIET MIJN KIND!!”. ok..;
  • Persoonlijk knap ik ook een beetje af op die foto met een grote karper in de hand. Ik hoop voor deze mannen dat ze een dame tegen komen op Tinder die ook een grote karper in de handen heeft. Lekker samen vissen! Ga ik weer verder;
  • Foto’s van alleen je (blokjes) buik en een boxershort aan. Foto’s in de sportschool (zucht..);
  • Foto’s die met een slechte camera gemaakt zijn en ik me daardoor afvraag of mijn ogen nou zo achteruit zijn gegaan door al dat swipen.

The struggle is real people! Het is gewoon moeilijk om via je telefoon, zonder dat je elkaar überhaupt ooit gezien hebt, te kunnen bepalen of er een bepaalde chemie is tussen elkaar. En ik merk dat ik, hoe ouder ik word, het toch steeds belangrijker ga vinden dat dit er wel is en dat dit voelbaar is. Ik kan best weer online gaan kletsen met iemand, gezellig, beetje lachen. Maar dat is niet genoeg.

Zeker zijn er ook leuke gesprekken met matches hoor! Zo heb ik me weer aan een date gewaagd en dat was heel gezellig. Geluncht, stukje gewandeld en de tweede date werd de week erna gepland. Bij mij thuis een hapje eten. Ook dat was heel gezellig, echt waar. Alleen voelde ik het (wederom) niet. Balen!

Liefde gaat niet vanzelf. In het begin misschien wel maar na een tijdje is liefde heel hard werken.

Je moet weten dat dit een terugkerend probleem is de afgelopen anderhalf jaar. Gevoel? Nee! Dan kan ik alleen maar weer gekwetst worden denk ik dan. Is niet zo, maar ik zit nog een beetje in die modus, snap je?

Liefde gaat niet vanzelf. In het begin misschien wel maar na een tijdje is liefde heel hard werken. En ik heb in vorige relaties kei hard gewerkt en ben ook (niet in alle gevallen gelukkig) kei hard onderuit gehaald. Denk je nou werkelijk dat ik nog zin heb om zo hard te werken voor iets wat toch for granted genomen gaat worden?

Ik hoor je denken: ‘Lekker zwart wit dit en zwaar op de hand’, dat weet ik, ik bedoel het ook niet perse zo en het ligt natuurlijk allemaal heus wel wat genuanceerder. Maar ik denk wel dat dit voor mij, en voor velen met mij, een reden kan zijn waardoor binden lastig is.

Ik moet je wel eerlijk bekennen dat ik ‘alleen zijn’ steeds minder vervelend begin te vinden.

Ik moet je wel eerlijk bekennen dat ik ‘alleen zijn’ steeds minder vervelend begin te vinden. Zo’n anderhalf jaar geleden, als ik op straat liep, Instagram opende of gewoon om me heen keek waar ik dan ook was en ik zag stelletjes lopen, kleffie en beffie op de foto staan dan kon ik daar echt tegen aan schoppen. Waarom zij wel en ik niet? Erg he?

Ik ging mijzelf vergelijken met dat happy coupletje dat hand in hand over straat liep. Ik ging mijzelf vergelijken met vriendinnen die al 15 jaar in mijn leven zijn en wél getrouwd zijn of wél een kindje hebben. Mensen van mijn leeftijd die toch in een totaal andere levensfase zitten.

Op dit moment kan ik zeggen dat ik eigenlijk gewoon heel happy ben. Happy met mijzelf, happy in mijn huisje en met de lift die bijna weer gemaakt is. Ik ben blij met mijn super lieve vriendinnen, fijne familie en een leuke baan. Alles wat hier nog bij komt is welkom en zal een aanvulling zijn op mijn leventje.

Een relatie zal voor mij geen taartpunt meer zijn maar de slagroom op de taart.

Ik denk vaak visueel en ik zie mijn leven dan als een taart. Of pizza, ook lekker. De toppings zijn de extra’s en die zijn fijn voor erbij. Een relatie zal voor mij geen taartpunt meer zijn maar de slagroom op de taart. Een heel fijn extraatje maar niet noodzakelijk om te genieten van de taart en om dus gelukkig te zijn.

In november word ik 30 en ook daar kan ik tegen aan schoppen, maar waarom? Life begins at 30, als ik men moet geloven. Dus alles wat er nu gebeurd, is gewoon een warming up en ik denk dat ik die warming up inmiddels best onder de knie begin te krijgen…

Wil je meer weten over een tinder daten of heb je vragen aan Anne, of wil je iets tegen haar zeggen? Doe dat dan gerust in de reacties hieronder. Zie je foutjes? Laat het ons dan ook weten! Wil je op de hoogte blijven? Dat kan via Facebook en Instagram.

Anne Kolkman
Anne Kolkman

Anne (29), woont in Nijmegen met haar twee katten Frum & Bobbie. Ze is single en werkt als salesmanager bij YveY, de horeca partner van N.E.C. Voor DailyNonsense.nl schrijft ze over the single life struggles, vriendschap en deelt ze ook al haar guilty pleasures.

8 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Ha, als je “vriendinnen” door “vrienden” vervangt en 30 jaar in 40 jaar wijzigt, had ik dit stuk geschreven kunnen hebben. Vooral dat een relatie een aanvulling (slagroom op de taart) is en niet een vervanging van je huidige leven, is iets wat ik ook regelmatig zeg. Fijn om te horen dat je zonder relatie ook gelukkig bent, Anne! Ik ken mensen die ongelukkig zijn in een relatie, dat lijkt me vreselijk.
    Groet
    Ron

    1. Hi Ron,
      Wat leuk dat je je herkent in het stuk!
      Belangrijkste is inderdaad happy zijn met jezelf en dan komt die slagroom vanzelf op de taart
      Dank voor je reactie & een fijn weekend!

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP