Ik wil geen kinderen, is dat zo gek?

Voor mij is het al jaren duidelijk, maar voor de maatschappij op de een of andere manier toch onbegrijpelijk: ik wil geen kinderen. Say What? Volgens de sociale normen ben ik juist op het punt in mijn leven waarop het zou moeten gebeuren. En eerlijk is eerlijk om mij heen zie ik het ook gebeuren. Op Facebook zie berichten voorbij komen als; in 2018 zijn wij niet meer met z’n tweeën maar met z’n drieën. Ik ben 27, getrouwd met een lieve man, we hebben een huis gekocht, allebei een vaste baan en toch, van mij hoeft het gewoon niet.

“Maar waarom dan niet?” Daarom. Ik heb niet één specifieke reden voor het niet willen van kinderen, maar ik kan er wel genoeg opnoemen waarom het moederschap mij totaal niet trekt. Ok ben je er klaar voor?

Zeggen dat je geen kinderen wil lijkt nog steeds sociaal onacceptabel.

Ik ben niet bereid om mijn vrijheid op te geven en de verantwoordelijkheid te dragen voor de opvoeding en dat is toch wel zo´n beetje de essentie van het hebben van een kind. Ik wil spontaan uit kunnen gaan eten, om half 9 naar bed gaan als ik daar zin in heb en ’s avonds lekker kunnen sporten zonder afhankelijk te zijn van een oppas. Ik wil het liefst hele zondagen op de bank liggen Netflixen, ik wil nog wat van de wereld zien en als ik aan mijn toekomst denk dat komt daar eigenlijk kind in voor. Daarnaast heb ik ook absoluut geen geduld wat volgens mij niet te doen is in combinatie met een kind

Gelukkig denkt mijn man er precies hetzelfde over als ik. Hij heeft meer met kinderen (van anderen) dan ik, maar heeft zelf ook geen ambitie om vader te worden. Ik ben heel blij dat we wat dit betreft zo op één lijn zitten, want anders weet ik niet hoe het met onze relatie zou gaan. Op dit gebied ben ik gewoon niet bereid tot een compromis, omdat dat niet eerlijk is tegenover mij en niet tegenover een eventueel kind wat er zou komen als het voor mijn man wel een must zou zijn om kinderen te krijgen. Als hij wel die wens zou hebben, dan gun ik hem dat geluk natuurlijk van harte. Maar dan wel met een ander.

Maar goed laten we even terug gaan naar het volgende punt. Zeggen dat je geen kinderen wil lijkt nog steeds sociaal onacceptabel en mensen voelen op de een of andere manier de drang om dat voor mij goed te praten. “Ach, dat komt vanzelf” of “wacht maar tot je eierstokken gaan rammelen” zijn vaak gehoorde uitspraken die veelal vergezeld gaan met een zelfingenomen glimlach alsof het het levensdoel van de spreker is zijn gelijk te halen.

Wat als het voor mij niet komt? Ben ik dan opeens minder waard voor je?

Ik ben altijd blij dat deze mensen zo goed weten hoe het mij in mijn leven zal vergaan en moet vaak de drang onderdrukken om meer van hun voorspellende gave te vragen. Maar even serieus, wat nou als het voor mij niet komt? Ben ik dan opeens minder waard voor je? Want wat als dit gewoon mijn besluit is en ik niet van gedachten ga veranderen? Dan moet dat ook goed genoeg zijn en ik vind het eigenlijk gewoon niet oké dat ik me daarvoor schijn te moeten verantwoorden.

Ik vraag op mijn beurt ook niet waarom iemand wel kinderen wil. Heb het wel eens gedaan als reactie op de vraag waarom ik ze dan niet wil, maar verder dan “dat is toch leuk” en “ze geven zoveel liefde” komen mensen meestal niet. En weetje ik laat het dan daar ook maar bij, want het is uiteindelijk hun keuze, leven en wie ben ik om me daar mee te bemoeien?

De slapeloze nachten, poepluiers, tranen, kots, zorgen, verplichtingen en continue verantwoordelijkheden, ik denk dat niemand daar écht op zit te wachten. Die neem je als ouder voor lief, omdat je onvoorwaardelijk van je kind houdt. En als je zou kunnen kiezen voor kinderen met of zonder al deze bijkomstigheden, dan zou jij daar toch ook voor tekenen?

Ben ik dan automatisch een kinderhater omdat ik zelf geen kinderen wil? Nee, niet persé. Ik heb op zich niks tegen kinderen in het algemeen (zolang ze niet krijsen of met vieze plakvingers aan mijn spullen zitten), maar ik hoef ze zelf gewoon niet. In mijn omgeving zijn er genoeg mensen met kinderen en gezien mijn leeftijd zal het bij mijn vriendinnen ook niet lang duren voordat daar de eerste kinderen geboren gaan worden. Gelukkig heb ik ook een aantal vriendinnen die er hetzelfde over denken als ik, dus I’m not alone.

Ik wil zelf geen kinderen, maar kan enorm blij zijn voor anderen als zij in verwachting zijn

Omdat ik zelf geen kinderen wil denken mensen automatisch dat ik dan ook niet blij ben voor anderen als zij in verwachting zijn of dat ik opeens niet meer langs wil komen als iemand een kindje heeft gekregen. Natuurlijk ben ik blij voor hen als hun liefste wens in vervulling gaat. Dat dat niet mijn wens is heeft daar toch helemaal niets mee te maken?

Afgelopen augustus is mijn zus bevallen van een zoontje en ik ben zelfs zijn peettante, thank you very much. Hij mag gewoon bij mij op schoot, als hij later wat ouder is dan gaan we leuke dingen met hem doen, maar ik ben ook heel blij dat ik niet 24/7 verantwoordelijk voor hem ben.

“Ben je nooit bang dat je later spijt krijgt?” is ook weer zo’n vraag die ik regelmatig hoor, maar die nooit aan een zwangere vrouw gesteld zal worden. Ik ben zelf niet bang dat ik spijt krijg van mijn keuze, maar anderen blijkbaar wel. Bang dat ik later iets mis in mijn leven of dat ik een eenzame oudere word? Hoeveel mensen mét kinderen missen nog steeds iets in hun leven. Het hebben van kinderen betekent niet dat je niet alsnog eenzaam kunt zijn (nu of later).

Als je spijt hebt van je kind, word je op social media door het slijk gehaald

Laatst las ik een artikel over spijtmoeders: vrouwen die dus spijt hebben van het feit dat ze een (of meerdere) kind(eren) hebben gekregen. Deze vrouwen hadden spijt omdat ze het idee hadden dat de sociale en culturele normen hen een weg op hadden geduwd die ze eigenlijk niet hadden willen bewandelen. Deze vrouwen werden vervolgens op social media compleet door het slijk gehaald, want hoe kan je nou niet genieten van je eigen kind?

Ik begrijp het wel hoor, dat zij spijt hebben van hun keuze om wel kinderen te nemen. Want in the end is het denk ik onmogelijk om te overzien wat het hebben van een kind daadwerkelijk voor impact op je leven heeft en of het alles is wat je je er van voorstelt.

En stel dat ik later op een punt ben dat het te laat is en ik toch spijt heb dat ik nooit kinderen heb gekregen? Dan heb ik in dit geval duizend keer liever spijt van iets wat ik niet heb gedaan, dan iets wat ik wél heb gedaan.

Wat is jouw mening hier over? Reacties zijn natuurlijk altijd welkom. Oh en het meisje op de kinderfoto’s ben ik zelf. Ik had toen al aardig een eigen wil. Snappen jullie wel toch na het lezen van dit verhaal?

Suzanne Cuomo
Suzanne Cuomo

Suzanne (28) is grafisch vormgever, heeft drie katten en is getrouwd met haar grote liefde Mike. Daarnaast heeft ze een grote liefde voor bakken, haar eigen blog www.aangekoekt.nl en een kleine crush op de rockband Good Charlotte.

28 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Top dat je dit voelt en het dan ook niet doet omdat iederen het wel vind. Ouders worden is niet zomaar iets ik denk dat daar ook veel te gemakkelijk over word nagedacht of helemaal niet over word nagedacht. Maar gewoon van we nemen een kind omdat dat zo hoort. Ik ben zelf moeder van 3 jongens en ben daar gelukkig mee maar ik begrijp jouw keuze helemaal en deel jouw mening dat als je niet voelt dat dat bij jou past of dat je dan veel op moet geven dat het dan helemaal super is dat je besluit om geen moeder te willen zijn. Succes!

    1. Bedankt voor je reactie! Ben het zeker met je eens dat er soms te makkelijk over wordt gedacht, of dat het inderdaad bijna wordt opgelegd omdat het zo hoort. Denk dat het in ieder geval een weloverwogen beslissing moet zijn, of je nou wel of geen kinderen wilt 🙂

  2. Toen ik 27 was had ik dit stuk precies zo kunnen schrijven. Helaas is precies daardoor bij mij wel een relatie van zes jaar stukgelopen. Hij wilde graag kinderen en ik pertinent niet. Inmiddels is hij gelukkig met iemand anders en wordt in juni als het goed gaat papa. Ik ben nu 31 en ben minder hard anti dan vier-vijf jaar geleden. Ik heb nu een heel andere relatie en merk dat ik anders in het leven sta. Relaxter. Komt het dan komt het en zo niet dan niet. Ik respecteer je keuze en nogmaals ik zou het zelf geschreven kunnen hebben en zou niemand geloven als ze zeiden: ‘wacht maar’.

    1. Wat naar dat je relatie daardoor is stukgelopen, maar ook goed dat je wel bij je eigen standpunt bent gebleven. Natuurlijk kan je kijk op dingen veranderen door bepaalde gebeurtenissen of invloeden, dat is ook heel normaal en ik heb zelf ook in mijn omgeving mensen die pertinent tegen kinderen waren zien omslaan toen ze een andere relatie kregen en nu wel kinderen hebben. Ik ben me er ook wel van bewust dat ik ook nog van gedachten zou kunnen veranderen, maar ik zie het voor mezelf gewoon niet gebeuren. Wat je zegt: als het komt dan komt het en anders is het ook goed! Ik zou het gewoon fijn vinden als meer mensen dat zouden respecteren.

  3. Blij dit te lezen. Zelf ben ik 24, maar nog helemaal niet klaar voor kinderen en naar mijn mening zal ik dat ook nooit zijn. Het zegt me niets, juist om al die redenen dat jij opsomt. Als ik dat dan eens aan mensen zeg, antwoorden ze met ‘ah, je bent nog zo jong’. Ik wil niet voor een kind gaan om dan later te zeggen ‘oei, ik wil het niet’

    1. Heel goed om dit voor jezelf wel duidelijk te hebben! En ja, je bent nog jong maar dat betekent zeker niet dat je niet weet wat je in je leven wil 🙂 Daarom heb ik in dit geval dan ook liever spijt van iets wat ik niet heb gedaan, dan wel.

  4. Wat de keuze ook is…wel of geen kinderen, volg je hart en je gevoel. Wij hebben twee kinderen en ik kan me heel goed voorstellen dat mensen geen kinderen willen. Ieder zijn eigen keus…het zou fijn zijn als we stoppen met oordelen en bemoeien met de keuzes van een ander…je beslist zelf wat je wil studeren, welke baan je wil, In welk huis je wil wonen, met wie je een relatie aangaat en of je kinderen wil en hoe je eventuele kinderen opvoedt..daar heeft een ander niks mee te maken. Mocht je spijt van dingen krijgen, tja so be it…dan had je een andere keuze moeten maken…leven en laten leven!

  5. Ik voel me precies hoe jij voelt. Gelukkig denkt mijn vriend waar ik mee samen woon en ga trouwen er ook zo over. Ik ben gelukkig met mijn 3 katten als kinderen … maar een echt kind. Never ! De vrijheid de kosten … vooral die baby fase. Nee bah. Ik zou er dood ongelukkig van worden. Vooral de zwangerschap, dat mensen dat willen snap ik al niet. Maar het is leven en laten leven ! 🙂 iedereen is gellukkig op zijn manier

  6. Goed geschreven. En idd elke keer die verantwoording afleggen waarom je geen kinderen wil. En die verbaasde gezichten…

    En zoals je er nu over denkt betekent dat niet dat je nooit meer van mening mag veranderen.

    Ik moet er ook niet aan denken, heerlijk zo!

  7. Hoi! Ik geef je groot gelijk hoor. Trek je niets aan van wat anderen zeggen. Ik heb twee kinderen en ben zwanger van de derde. Dol op mijn kinderen, maar ook heerlijk als ze er even niet zijn. Ik wilde zelf altijd heel graag kinderen, dus deel niet hetzelfde gevoel. Maar nadat de eerste was geboren dacht ik wel….ik snap heel goed dat mensen bewust kinderloos blijven. De impact op je leven is namelijk groot. Huisje, boompje, beestje wordt als een normale cirkel gezien in de samenleving. Heel goed dat jij daar bewust over nadenkt en je eigen gevoel volgt!

    1. Hi Kim, thanks voor je reactie! Het lijkt me onmogelijk om je vooraf goed in te kunnen beelden wat de impact van kinderen is op je leven en sommigen het daardoor onderschatten. Ik vind dat dat ook bespreekbaar moet zijn, want er zijn volgens mij genoeg ouders waarbij het ouderschap zwaarder valt dan zij verwacht hadden en dat moet ook geen schande zijn 🙂

  8. Helemaal mee eens! Wij hebben zelf 2 dochters die wij echt bewust hebben gekregen toen wij begin twintig waren! Altijd mijn dochters voorgehouden dat ze zelfstandig moeten zijn, niet afhankelijk, en zich niets moeten laten opdringen! Beide hebben gekozen voor een leven zonder kinderen en ik ben er blij mee!
    Ook wij krijgen van de omgeving de vraag is dat niet jammer en erg dat jullie geen opa en oma worden? En zo af en toe mag je jezelf zelfs verantwoorden voor hun keuze!! Nee wij zijn blij dat wij jonge ouders zijn en zijn ook blij dat wij ons geen zorgen hoeven te maken om ons nageslacht!

    1. Hi Herman, wat leuk dat je ook reageert. Te gek voor woorden dat je je zou moeten verantwoorden voor de keuzes van je eigen dochters. Andersom zou er ook niemand vragen om een verantwoording waarom zij wel kinderen zouden willen toch!

  9. Elk woord is heel herkenbaar en dat komt in dit geval van een man. De onzin argumenten van mensen die kinderen hebben of willen, zijn soms echt om te janken. Als je ze vervolgens overspoeld met argumenten waarom geen kinderen vandaag de dag verstandig is, kappen ze het snel af, of komen ze terug op de standaard argumenten, want stiekem hebben ik wel gelijk :P. Ik ben 29 en heb dit altijd al geweten, maar blijkbaar vinden ze dat moeilijk om te beseffen/accepteren ofzo. Als ik om me heen kijk, zie ik ook veel mensen van rond mijn leeftijd aan kinderen beginnen. Ik huiver bij de gedachte om aan dat standaard riedeltje te beginnen van samenwonen, trouwen, kinderen, want wat doe je daarna met je leven? Ik wil zoals jij ook schreef, m’n vrijheid behouden en spontaan dingen kunnen ondernemen. Een weekendje weg, sporten zonder eerst dat kind ergens te brengen etcetcetc. Helaas blijkt het nog een flinke uitdaging om zelfs vandaag de dag een partner te vinden die daarmee op 1 lijn zit. Ze willen allemaal dolgraag kinderen, maarja dat gaat toch echt niet gebeuren met deze jongen.

    1. Wat leuk dat er ook mannen reageren! Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat ik het met je eens ben 😉 Wel jammer dat je nog geen partner gevonden hebt die met jou op 1 lijn zit, maar ze zijn er echt (ik ben het levende bewijs) en zo lang je maar bij je eigen standpunt blijft komt de rest vanzelf goed.

  10. Suzanne, wat herkenbaar!
    Ik (inmiddels 55 jaar oud) heb het altijd geweten, ik wil(de) geen kinderen. Altijd bestempeld geweest als asociaal of egoistisch. Nee, die kinderen van anderen vroeger of ze geboren mochten worden? Kortom, wie is hier nu egoistisch? Die ouders wilde kinderen.
    Inmiddels zijn mijn ouders overleden en dan, vooral bij het opruimen van hun spullen, gaat er wel door je heen dat je artikelen met een geschiedenis of verhaal nooit door kan geven. Bewaar je iets wat al jaren van ouders op kind in de familie bewaard wordt of gooi je het weg. Er is immers na jou toch niemand. Gooi je het niet weg, dan staat er ooit iemand met de spullen van jouw (voor)ouders en gooit het weg. Dan kun je het maar beter zelf nu al weggooien.

    Nooit spijt gehad. Echtgenoot nummer 1 wilde op enig moment toch echt wel graag kinderen, terwijl dit een voorwaarde was voordat wij trouwden. Echtgenoot nummer 2 heeft (volwassen) kinderen uit vorige relaties, maar dat zijn en worden nooit mijn kinderen.

    Dus “van een oude rot in het vak” doe wat je hart je ingeeft en wat jij belangrijk vindt. Iedereen weet je te vertellen wacht maar of de klok tikt. Nou …….. ik wacht nog steeds, maar die klok is al lang uitgetikt.

    1. Bedankt voor je reactie. Ook ik heb al eens gehoord dat ik egoistisch ben dat ik geen kinderen wil. Mensen reageren ook wel eens met “Als jouw ouders er ook zo over dachten dan was je er nu niet”, maar dat was dan toch ook prima geweest zolang het hun keuze was?

      Kan me goed voorstellen dat er momenten en spullen zijn die je “normaal” met je eigen kinderen zou delen en dat je er dan wel over na denkt, maar goed dat je gewoon je hart bent blijven volgen!

  11. Wat een goed stuk zeg!
    Wat mooi dat je je eigen gevoel hierin volgt en zeker doen zou ik zeggen . Ik ben zelf afgelopen jaar mama geworden en ben compleet veranderd, dingen, meningen of voorwaarden die ik vroeger stelde zijn als mama ineens heel anders bij mij.

    Ik kan oprecht zeggen dat ik nooit meer zonder mijn zoon wil en dat mijn leven een stuk minder mooi zou zijn zonder hem . Maar dat is MIJN leven.

    Jouw leven is van jou en je hebt er maar 1 dus laat alsjeblieft niemand voor he bepalen hoe je je leven leidt. De punten die je noemt waarom het he niet aantrekt zijn allemaal waar en er zijn er nog veel meer zelfs.

    De voordelen zijn ook waar, je leven wordt l(in mijn geval) letterlijk mooier, beter, fijner, completer en echt bijzonder.

    Hoe het ook loopt , ik denk dat we allemaal respecg moeten hebben voor elkaars keuze en wordt gek van het opdringen van elkaars mening.

    Heel veel plezier met de gave dingen die op je planning zullen staan en geniet van je reizen !

  12. Wat een fantastische blog, ik denk er precies zo over en mijn vriend vind alles prima. Het is fijn om te lezen dat ik er niet alleen zo over denk, bedankt voor je verhaal ik heb er veel aan. Dacht altijd dat er misschien iets mis met me was.

  13. Al voor mijn eerste huwelijk wist mijn vrouw dat ik geen kinderen wilde. Was goed volgens haar om zich zelf na zes jaar te bedenken en toch zwanger te worden. Het huwelijk heeft toen nog 2 jaar geduurd maar om dat ik nog steeds niets met het kind had en er ook niet mee om kon gaan zijn we gescheiden. Volgens de wet blijf je nog steeds ‘eigenaar’ van een dergelijk kind maar hoe leg je een kind uit dat je niet op haar zat te wachten. Gevolg van het feit dat beiden partners hun principe hebben doorgezet is dat er nu en verknipt kind op deze wereld staat.

  14. Mijn vriend heeft nu in eens deadline gesteld dit jaar wordt ik 30 en hij 31 hij is mijn eerste vriend en we hebben het leuk samen. Ik heb van kleins af aan gezegd dat ik geen kinderen wil. Maar Ik wil hem ook niet kwijt.

  15. Alsof ik het zelf heb geschreven!
    Dit is precies hoe ik er ook over denk!
    En idd wel soms moeilijk hoe mensen erop reageren of je zelfs een beetje buitensluiten vanwege dat geen kinderen hebben je keuze is.

  16. K vind het alleen maar goed als mensen geen kinderen willen… iedereen zou er eens goed over na moeten denken want kinderen zijn zeker niet zaligmakend! En inderdaad je vraagt ook niet aan iemand waarom wil je kinderen….een echt antwoord is daar ook niet op want het kan ook tegenvallen en dat mag je dan ook niet zeggen…

  17. Wat een herkenning in je stuk en wat fijn om te lezen dat er meer mensen het herkennen of begrip tonen voor de keuze. Ik heb als kind al veel verantwoordelijkheidsgevoel ervaren doordat het broertje na mij gehandicapt is en mijn jongste broertje problemen met leren had. Ik als oudste zus mijn ouders veel bijgesprongen. Ik deed dat met liefde, maar het was ook zwaar. Zelf heb ik de wens eigen kinderen nooit gevoeld en aangezien ik mijn jeugd al zwaar vond, heb ik geen behoefte aan zo’n grote verantwoordelijkheid als zorgen voor een kind. Ik heb ook heel helder voor ogen wat de impact is. heb dat enigzins zelf al wat van kunnen ervaren.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP