Ik laat mij niet meer leiden door onzekerheid

Een knal. Nog een knal. Ik ben half aangeschoten en vraag mij verschrikt af waar het geluid vandaag komt. Er vormt een rookwolk boven de kachel. Help, wat nu? Daar zit ik dan alleen in dit grote huis. Ik druk de kachel uit, maar hoor gelijk weer een knal. Jezus nog meer rook. Ik trek snel de stekker eruit. Maar de rook blijft komen. Automatisch maak ik het deurtje open en de rook treft mij volop in het gezicht. Mijn ogen beginnen gelijk te tranen. Ik doe het deurtje weer dicht en kijk om mij heen. Wat nu?

De hele kamer staat blauw en ik voel me gelijk weer nuchter. Ik probeer de ramen open te zetten maar die gaan niet echt open vanwege de vouwgordijnen die ervoor hangen. Ik open de voordeur om meer zicht te creëren. Meteen spookt de vraag door mijn hoofd of er niemand naar binnen zou komen. Hey, Mariek, stomme angsthaast, spreek ik mijzelf streng toe. Dan gaat ook nog eens het brandalarm af, ik schrik mij rot. Mijn ex-man bellen is nu de enige optie. Lekker verhaal weer. Ik voel dat ik voor de zoveelste keer gefaald heb. 

Een paar weken geleden bood ik aan om op het huis van mijn ouders te passen. Mijn ouders genieten altijd van een zon vakantie als het in Nederland donker en koud is. Toen ik het aanbood leek het mij een goed plan. Weer even heerlijk tussen de bollenvelden en de duinen dichtbij wonen. Maar op de eerste avond was het toch wel spannend. Het was om 5 uur al donker op het erf en dan zie je echt niks. Meerdere keren heb ik mijzelf afgevraagd, waarom doe ik dit?

Meerdere keren heb ik mijzelf afgevraagd, waarom doe ik dit?

Mijn vader heeft altijd heel hard gewerkt op het land. Al vanaf jonge leeftijd moest hij ervoor zorgen dat er brood op tafel kwam voor zijn ouders, broer en zussen. Zijn vader (mijn opa) kon door hartklachten niet meer volop werken, hierdoor nam mijn vader het bedrijf over en werd bloembollenkweker. Hij maakte lange dagen en was vroeg tot laat in de avond aan het werk.

Mijn moeder werkte zomers altijd volop mee in het bedrijf en had daarnaast ook nog een baan. Ook mijn broer, mijn zusje en ik werkten zodra het kon mee in het bedrijf. Vanaf vierjarige leeftijd zat ik bollen te pellen in de schuur. Misschien denk je nu, jemig kinderarbeid, maar nee zo voelde dat niet. Ik vond het heerlijk om bollen te pellen.

Marieke Zomerdijk onzekerheid angsten

Naast het bollen pellen waren we ook op het land bezig met het koppen van de bloemen en het rooien van de bollen. Het koppen werd altijd gedaan in het voorjaar. Zodra de bloemen dezelfde lengte hadden, goed openstonden en waren gecontroleerd werden ze met de kopmachine eraf gehaald. Alles wat daarna nog bleef staan werd door ons eraf gekopt. Hele dagen liepen we gebogen met onze rug door de velden heen. Meestal zette ik een cassettebandje aan met liedjes of we deden spelletjes in het land. Achteraf gezien als ik er nu overnadenk was het een mooie tijd. Maar juist op dat moment vond ik het verschrikkelijk.

Mijn broer reed als snel op de tractor en mijn zusje later ook. Zij was ook een stuk stoerder dan ik. Een keer bracht ik met de heftruck spullen vanuit de schuur terug naar het huis. Ik wilde de heftruck zo dicht mogelijk bij de voordeur parkeren. Alleen kwam ik niet zo ver omdat de heftruck in de waterput lag met een wiel. Mijn kansen waren gelijk op dat moment verspild. Vanaf toen stond ik alleen nog maar op de rooimachine of kisten met bollen te tillen. Het voelde als een enorme faal.

Regelmatig heb ik aan mijzelf getwijfeld. Hebben mijn man en ik wel de goede keuze gemaakt.

Als ik nu in mijn ouderlijk huis zit komen er weer allemaal herinneringen omhoog. Ik heb nu zelf drie kinderen en besef destemeer hoe lastig het ouderschap kan zijn. Nu ik zelf in een scheiding lig heb ik nog meer respect voor mijn ouders gekregen. Zij hadden het in die tijd niet gemakkelijk en ondanks alles genieten ze na 35 jaar nog steeds van elkaar. Ondanks alle stormen die zij hebben mee gemaakt, zijn ze wel altijd bij elkaar gebleven

Marieke Zomerdijk onzekerheid angsten

Regelmatig heb ik aan mijzelf getwijfeld. Hebben mijn man en ik wel de goede keuze gemaakt. Heb ik te snel het figuurlijke bijltje erbij neergegooid? Moeten we er niet nog harder voor vechten? Diep in mijn hart weet ik dat dit de goede keuze is geweest. Toch blijven er lastige dagen tussen zitten. Dan komt de angst bovendrijven. De angst om het alleen niet te redden. Want hoe zou het zijn om alleen met drie kinderen te wonen?

De eerste week in het ouderlijk huis voelde ik een enorme onrust. Ik wilde mijn dag inplannen, een oude gewoonte welke ik als kind ook had. Dit deed ik vooral als ik geen verdriet of pijn wilde voelen. De avonden zijn soms nog wel een dingetje, om 17 uur is het donker en dan zie je op het erf echt helemaal niks meer. Toch besef ik mij juist door nu weer in mijn ouderlijk huis te zijn hoe goed ik het heb gehad.

Ik had naar mijn angsten kunnen luisteren en na een dag alweer naar huis. kunnen gaan. Maar ik bleef bewust. Omdat ik niet meer wil dat ik mij laat leiden door angsten. Omdat ik niet meer wil opgeven vanuit angst. Ik wil door. Herken jij je dit gevoel? Stop jij wel eens eerder met iets omdat je bang bent? Dit vooral omdat je angsten/ onzekerheid/ faalangst het overnemen? Laat het mij weten hieronder in de reacties. Ik praat er graag met jullie over. Tot de volgende keer!

Marieke Zomerdijk
Marieke Zomerdijk

Marieke is 32 jaar en woont in Egmond. Op jonge leeftijd werd ze moeder van drie kids. Sinds de scheiding kampt ze met enorme onzekerheid en angsten die ze wilt overwinnen. Om haar eigen leven weer op te bouwen is ze bezig om haar comfortzone te verbreden. En tja dit gaat niet zonder slag of stoot.

1 Reactie

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Hoi lieve mariek

    Mooi omschreven en herkenbaar.
    Ook ik zit in een angst momenteel.
    Ook een angst om het alleen zijn.
    Ik vond iemand die ik dan eindelijk echt heel leuk vond. Het goeie gevoel mee had (heb)…..want het is heel actueel…..en nu blijkt hij niet het gevoel! Liefdesverdriet….naast verdriet dus ook angst.
    Naar mezelf kijkende….ja bang om alleen te zijn.
    Want samen…als het goed voelt….is toch veel leuker.

    Nu de kunst om mezelf bij mekaar te rapen. Want alleen nu is misschien ook weleens goed. En….ja hoe erg is alleen. Het heeft ook voordelen.
    Ik probeer me er niet naar te laten leiden of leven. Maar t is nog moeilijk.
    M.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP