Op weg naar een ‘gelukkig’ leven zonder angst en pijn

‘Heb je vertrouwen in mijn coaching?’ vraagt Gerben. Wat een domme vraag, denk ik. ‘Ja tuurlijk Ger, anders was ik hier toch niet?’ zeg ik half buiten adem. ‘Nou, je geeft mij namelijk niet echt het gevoel dat je er vertrouwen in hebt Chlo’. Ik zucht en puf. ‘Ja Ger, ik wil gewoon met je praten, en heb eigenlijk geen zin om hard te lopen en praten tegelijkertijd. Maar als jij zegt dat we dit moeten doen, tja’. 

Als ik het heb uitgesproken komen er verschillende gevoelens boven borrelen. Aan de ene kant is het een angst dat ik iets verkeerd heb gezegd en Gerben mij misschien nu niet meer wilt helpen. Aan de andere kant voel ik boosheid, want snapt hij dan niet, als coach, dat hardlopen en praten echt vreselijk is? Hoe kan ik hem in vredesnaam op deze manier dingen rustig uitleggen? ’Chlo, het enige wat ik wil zeggen is dat de non verbale signalen die je nu uit, andere mensen ook zullen zien wanneer je iets tegen je zin in doet, maar daar niks van zegt. Denk je dat dat handig is als je een echte connectie wilt maken?’ 

Coaching, wie ooit gezegd heeft dat dat makkelijk is, die liegt. Nadat ik in de eerste coaching les aan de slag ben gegaan met leren communiceren over mijn ‘overklaarbare’ pijn, krijg ik nog geen dag later een e-mailtje van Gerben in mijn inbox. De e-mail bevat oefeningen, die ik 24 uur voor de volgende les moet inleveren. 

Deadlines, bij het zien ervan, krijg ik al stress. In plaats van meteen met dingen aan de slag te gaan, stel ik liever uit. Komt wel, denk ik dan. Maar van uitstel komt afstel. En precies wat er altijd gebeurt, gebeurt ook deze keer. Na het zien van de e-mail klap ik mijn laptop dicht, bestel ik McDonalds en plof ik op de bank met een serie. Dit wordt een super avond, zonder confrontatie met mijn oude wonden!

Maar dan, een dag voor de tweede coaching besef ik opeens dat die verdomde opdrachten nog niet klaar zijn. Shit, wat nu? Ik kan het niet maken om zonder ingevulde opdrachten, aan te komen bij mijn tweede coaching. Ik open de mail, vervolgens de documenten en ga aan de slag.

Achteraf zie ik pas in dat deze opdrachten puur waren om mij te helpen, maar op dat moment zat ik nog helemaal in een soort van ‘ik doe dit voor Gerben’ please vibe.

De tweede coaching sessie

Het is een dag later als ik mijzelf vroeg in de ochtend in mijn sportspullen hijs. Mijn hele lichaam geeft weerstand, want we moeten vandaag gaan sporten en praten en juist daar heb ik geen zin in! Tegelijkertijd helpt een eind fietsen in de ochtend naar Flevopark ook niet echt mee voor mijn humeur. Kom doorzetten, spreek ik mijzelf streng toe en ik spring op de fiets. 

Door al het geklaag kom ik weer te laat bij de coaching en wederom is Gerben niet boos of teleurgesteld. Hij blijft rustig en we beginnen met de sessie. En dan gebeurt bovenstaande situatie, het is een situatie waar ik vaker in mijn dagelijks leven tegenaan loop.

‘echte’ grenzen stellen

‘Stel jij wel echt grenzen Chlo’ vraagt Gerben. ‘Weetje, ik heb een beter idee. Laten we door het Flevopark gaan wandelen, ik ken een mooie en fijne route om rustig te praten.’

Mind the body Gerben groosink

We beginnen te wandelen en en als hij vraagt hoe ik naar mijzelf kijk, vertel ik dat ik mijzelf een makkelijk mens vind. Ik eet alles, slaap overal, pas mij altijd aan en vraag heel weinig van de ander. Keuzes maken, laat ik meestal aan de ander over, want als die ander blij is dan ben ik dat ook.

Maar, er is een grote maar. Het zit mij namelijk dwars dat als ik een keer zeg dat ik iets niet wil of anders wil, en dat vind ik dan al super moeilijk om aan te geven, sommige mensen daar niet akkoord mee gaan. En als dan ook nog de slijm en overhaal tactiek op tafel komt, ja dan raak ik in paniek en wil ik het liefst weg van de situatie.

Angst om mensen te verliezen

‘Ik weet dat ik een pleaser ben Ger en dat vind ik prima. Maar als ik dan een keer wel zeg wat ik echt wil, mijn grenzen aangeef, wat al heel veel moeite voor mij kost, dan heb ik het gevoel dat men niet naar mij luistert’. ‘Ik begrijp je Chlo, je gaat hier alleen maar sterker uitkomen, we gaan dit samen rocken.’ Er verschijnt een lach op mijn gezicht.

‘Goed, ik heb je ingeleverde opdrachten eens bekeken en daaruit blijkt dat je vanaf dat je een klein meisje bent het gevoel hebt dat je buitengesloten wordt en bang bent om vriendinnetjes te verliezen’. Ik klik instemmend en voel een brok in mijn keel.

Lees ook het artikel: Ik ben een einzelgänger, is dat zo gek?

‘Dit kan een reden zijn waarom je geen duidelijke grenzen kan stellen. Het zogeheten ‘kindsdeel stemmetje’ zegt waarschijnlijk tegen je, dat op het moment dat je duidelijke grenzen stelt, je mensen gaat verliezen. Wat natuurlijk helemaal niet waar is, maar waar je hoogstwaarschijnlijk wel bang voor bent. Daarbij kan het ook zijn dat je niet helemaal duidelijk genoeg bent in je keuzes en wat betreft het stellen van grenzen.

We gaan tijdens deze coaching aan de slag met het keuzekruispunt. Dit kan je helpen om in bepaalde situaties beter te functioneren. Bepaalde wegen van het keuzekruispunt leiden namelijk naar een gelukkiger leven, en dat is wat jij natuurlijk graag wilt’. Hij pakt een whiteboard en schets een kruispunt.

Het keuze kruispunt

Volgens de psychologie kun je op het kruispunt gaan staan bij situaties met betrekking op vriendschappen, werk, collega’s, relaties, you name it. Het zijn de situaties, waar we niet echt heel gelukkig van worden, maar allemaal weleens in terecht komen. We blijven er lang in zitten, lopen er graag voor weg en hebben soms geen idee meer hoe we uit de situatie komen, zonder dat we mensen kwetsen en of er ruzie ontstaat.

Het keuzekruispunt voor situaties om pijn en angst te verhelpen

Heb jij een moeilijke situatie, waar je niet uit denkt te komen, dan kan ook jij op het kruispunt gaan staan. Vanaf het kruispunt heb je vier keuzes / wegen.

Klagen

We beginnen met de K weg oftewel de keuze klagen. Het is de weg die we heel vaak inslaan, die het makkelijkst is voor de mens, maar ABSOLUUT niet naar geluk leidt. Klagen is wat we maar al te graag doen tijdens de koffie, de lunch, bij de buurvrouw, je vriendin en ga zo maar even door. Sommige mensen kunnen uren lang klagen over alles wat ze wordt aangedaan, maar ho maar dat ze er iets aan gaan doen.

Denk bijvoorbeeld aan die ene vriend die altijd zeurt over zijn vriendin, maar nooit bij haar weg gaat. Of die ene vriendin die niet gelukkig wordt van haar baan, altijd gestresst is, maar er niks van zegt tegen haar collega’s of baas. Als je de weg van klagen in gaat, dan ga je onopgemerkt in ‘je klacht’. En in die klacht blijven zitten leidt niet naar een gelukkig leven.

Maar wat dan wel? Juist ja, je moet de andere wegen van het keuzekruispunt, die allemaal met een A beginnen, inslaan. De wegen beginnen allemaal met een A om het lekker makkelijk te maken en hopelijk zo makkelijk dat we in het vervolg sneller kiezen voor de A wegen in plaats van voor de verdomde K weg.

Accepteren

Keuze accepteren is de eerste weg. En accepteren lijken we als mens veel te doen, maar niks is minder waar. Want als we een situatie denken te accepteren, hebben we met regelmaat nog een wrok. Of we zitten toch nog met iets waar we het niet helemaal mee eens zijn. Dit betekent dat je de situatie dus niet volledig hebt geaccepteerd en dus niet ‘echt’ de weg naar geluk inslaat.

Voorbeelden van acceptatie kunnen zijn: accepteren dat je vriendin een bepaalde eigenschap heeft die je wat minder leuk vindt. Of dat je werk niet super uitdagend is. Of dat je je vriend niet veel ziet, omdat hij vaak naar het buitenland moet voor werk. Op het moment dat je bepaalde situaties volledig accepteert dan pas kies je de weg naar geluk.

Aanpakken

Maar, het kan natuurlijk zo zijn dat een bepaalde situatie niet te accepteren valt. Wat doe je dan? Dan kun je het aanpakken (veranderen in bovenstaande tekening). Vind je een bepaalde eigenschap van een vriendin vervelend en doet het je pijn? Ga dan een gesprek met haar aan, stel je kwetsbaar op en geef aan wat je dwars zit. Is je baan niet uitdagend genoeg, praat dan met je baas en vraag of hij of zij je meer uitdaging kan geven.

Besef wel dat als je deze weg inslaat, het enorm belangrijk is om ook te kijken naar je eigen (non)-verbale communicatie en handelen. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je alleen maar wijst naar de ander (en zijn of haar fouten).

Afscheid nemen

Wil je het proberen te accepteren, maar lukt het echt niet? Heb je alles geprobeerd om het aan te pakken, maar veranderd er gewoon niks aan de situatie? Dan is de enige weg naar geluk de keuze afscheid nemen.

Voor veel mensen, en ook voor mij, klinkt afscheid nemen als iets enorm pijnlijks, maar dat hoeft het zeker niet altijd te zijn. Als je alles geprobeerd hebt en iets werkt niet, werkt vaak afscheid nemen, zonder haat of wrok, het allerbeste.

Leren om duidelijke keuzes te maken 

Als Gerben het keuzekruispunt heeft uitgelegd begint er bij mij van alles te dagen. Als kind, maar ook nu kan ik maar moeilijk keuzes maken in het leven. Ik laat het graag aan de ander over of maak gewoon geen keuzes. Ik blijf vaak dagen, maanden, jaren op dat keuzekruispunt wankelen en denk dat ik dan uiteindelijk voor een van de A wegen kies.

Pas een paar weken later komt het besef dat als ik dingen accepteer ik ze ook echt moet accepteren. Dat ik dingen aan moet pakken als ik ze wil veranderen, en misschien is de belangrijkste les uit mijn tweede coaching wel dat ik moet beseffen dat afscheid nemen niet altijd pijnlijk hoeft te zijn. Het gezegde is toch niet voor niets dat wanneer een deur dichtgaat, er een andere deur opent…

Benieuwd of er deuren gaan openen en waar ik nog meer achter kom? Lees dan het derde artikel over mijn coachingstraject met Mind the Body. Up to date blijven? Volg ons dan via Facebook en Instagram.

Chloë Sterk
Chloë Sterk

Chloe (30) besloot na zes jaar haar fashionblog Fashionista Chloe aan de wilgen te hangen en het platform Daily Nonsense op te richten. Ze houdt ook enorm van reizen, kan moeilijk stil zitten, kan al helemaal niet kiezen en is altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Oh, ze woont in Amsterdam en probeert daar een stabiel leven op te bouwen..

1 Reactie

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Lieve Chloe,
    Wat goed dat je dit traject in bent gegaan en er over schrijft. Zoals ik de vorige keer al zei:
    Chapeau voor je kwetsbaarheid.

    Warme groet,
    Maria

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP