Fear of commitment; ergens hebben wij reizigers het allemaal.

We zitten aan tafel. Hij bestelt twee drankjes en een portie bitterballen. De ober loopt weg. Ik spring op en loop de hoek om. “Ook nog een portie kaasstrengels asjeblieft” zeg ik snel voordat de ober de bestelling invoert. Ik ga weer aan tafel zitten. “Ok, waar waren we gebleven? India, Colombia, Afrika?” Hij lacht. “De sky is the limit meneer” grap ik. We sparren, delen ideeën en belanden uiteindelijk in India. Dan stopt hij even.” Ik was ergens van plan om in Nederland te blijven. Gewoon iets opbouwen hier, weet je wel?” Ik kijk verbaast en herken zijn gedrag meteen, maar voordat ik iets kan zeggen haakt hij alweer in. ”Ja super stomme gedachte inderdaad. Ik kan eigenlijk niet wachten om zo snel mogelijk weg te gaan”. Ik geef hem een high five en slaak een kreek van enthousiasme. Het euforische gevoel van weer op reis gaan is met geen pen te beschrijven.

Reizen Death Valley

Ergens willen wij reizigers het allemaal. Maar kunnen we het niet. We willen iets opbouwen, maar keer op keer gaan we weer weg. Voordat ik ging reizen dacht ik dat ik apart, anders en misschien een beetje gek was. Want waarom had iedereen een stabiel leven en wilde dat bij mij niet echt lukken. Regelmatig kreeg ik de vraag of ik niet eens iets moest gaan opbouwen. Wanneer ik een keer ging nadenken over mijn toekomst. Ergens maakte mij dit onzeker. Moest ik dan toch maar eens “echt” ergens gaan wonen en in sneltreintempo opzoek gaan naar de liefde van mijn leven?

Waarom had iedereen een stabiel leven en wilde dat bij mij niet echt lukken?

Eerlijk, ik ben slecht in keuzes maken. Ik wacht hierdoor vaak te lang en vis regelmatig achter het net. Het niet kunnen kiezen zit hem in alles. Ik kan niet kiezen uit gerechten op de menukaart, landen waar ik heen wil reizen, kleding in een winkel, plekken waar ik wil wonen en alle mannen die op deze planeet rondlopen. Hoe meer keus, hoe erger het voor mij is. Ooit zag ik een leuk shirt in de etalage van Harrods in Londen. Toen ik binnen ontdekte dat er 15 kleuren verkrijgbaar waren ben ik gillend weg gelopen.

Grappend vergelijk ik mannen regelmatig met een gastoestel. Een gastoestel heeft vijf pitjes. Deze vijf pitjes staan natuurlijk niet allemaal op hoog vuur. Nee dan gaat het mis. Ik draai er zo af en toe een beetje aan. Van hoog naar laag en weer terug. De mannen waar ik op val lijken op elkaar. Zowel qua uiterlijk als innerlijk. Ze houden van mijn impulsiviteit, optimisme, enthousiasme, zijn aardig, lief en leuk, maar de meeste passen niet bij mijn levenspatroon.

De meeste mannen passen niet bij mijn levenspatroon.

En om maar meteen met de deur in huis te vallen. In het verleden zagen zij dit meestal veel eerder in dan ik. Het einde viel daardoor met regelmaat als een loden deur in mijn gezicht. Ik laat iets liever door sudderen tot het snot is dan dat ik het gaspitje echt doof. Definitief afscheid nemen vind ik maar lastig en komt niet in mijn woordenboek voor.

Hoe ik echt ben? Ik leef in een grote chaos, hou van risco’s nemen en ga naar links waar iedereen rechts gaat. Waarom meegaan met de massa als je ook iets anders kan doen? Waar de meeste mensen in Nederland bouwen aan een stabiele toekomst en precies weten wat ze morgen, overmorgen en met Pasen gaan doen heb ik werkelijk geen idee. Iedere week is voor mij een verrassing.

Reizen Kaapstad Zuid Afrika

Als iemand mij vraagt of ik morgen mee ga op reis dan hoef ik daar geen seconde over na te denken. Ik pak mijn koffer en stap in het vliegtuig. Een levensstijl die maar weinig mensen begrijpen. Want hey, het is stiekem hartstikke gek hoor dat je niet weet waar je over vijf jaar precies bent. Maar wist je dat in het diepe springen een heel lekker gevoel geeft. Althans dat vinden wij reizigers.

Reizen geeft je vrijheid. Een bepaalde vrijheid die voor een niet-reiziger onbeschrijfelijk is.

Hoe meer ik van de wereld zie, hoe meer mensen ik leer kennen en hoe meer lotgenoten ik tegen kom. En ergens hebben wij reizigers het allemaal;  fear of commitment.

Reizen geeft je vrijheid. Een bepaalde vrijheid die voor een niet-reiziger onbeschrijfelijk is. Het reizen werkt als een verslaving. In het begin zie je nog grenzen, maar die vervagen snel. Mijn eerste verre reis naar Kaapstad was een enorme stap ( ik was van te voren weken zenuwachtig), maar toen ik eenmaal alleen met een onbekende groep door het onderontwikkelde Arunachal Pradesh in India had gereisd waren opeens alle grenzen doorbroken. Als ik dit kan, dan kan ik toch ook de hele wereld over? Tijdens mijn laatste dag in India maakte ik de beslissing. Ik wil voorlopig gaan reizen, de wereld ontdekken en nieuwe mensen ontmoeten.

Maar als je dan thuiskomt is het even gek. Je moet wennen. Wennen aan een cultuur die voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld is. Maar voor jou is het snelle, geplande en uitgedachte leven opeens niet meer standaard. It’s a funny thing coming home. Nothing changes. Everything looks the same, feels the same, even smells the same. You realize that’s changed is you, is een goede quote die mijn gevoel weergeeft na mijn laatste verre reis.

Ik merkte dat ik enorm veranderd was en geen genoegen meer nam met uitspraken als: “Chlo, het is gewoon zo, neem het zo als het is.” En toen opeens kwam het besef. Het besef waarom het hebben van een stabiel leven bij mij niet wilde lukken. Ergens heb ik het misschien ook wel; fear of commitment.

Reizen Kaapstad Zuid Afrika

Als ik nu terug kijk op de afgelopen vijf jaar ben ik stiekem blij dat ik geen definitieve en drastische keuzes heb gemaakt en dat geen relatie geslaagd is (hoeveel tranen ik er misschien ook om gelaten heb).

Want weetje ik had dan wel een leven gehad welke volgens de maatschappelijke norm normaal is, maar dan had ik ergens nooit geweten hoe dit gevoel, welke ik nu telkens voel als ik weer weg ga, zou zijn. Juist dat euforische gevoel welke ik met geen pen kan beschrijven had ik nooit willen missen.

Ik wil de aankomende tijd (geen idee hoe lang) de wereld ontdekken, genieten van alle kansen die voorbij komen, geen verplichting voelen (en hebben) en heerlijk mijn eigen ding kunnen doen. En als daar iemand bij past dan mag hij zeker mee, meteen, graag zelfs! Maar ik verander niet mijn richting. De enige richting die ik nu kies is “met volle angst” vooruit. Want eerlijk? Het blijft natuurlijk altijd een beetje spanend.

Chloë Sterk
Chloë Sterk

Chloe (30) besloot na zes jaar haar fashionblog Fashionista Chloe aan de wilgen te hangen en het platform Daily Nonsense op te richten. Ze houdt ook enorm van reizen, kan moeilijk stil zitten, kan al helemaal niet kiezen en is altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Oh, ze woont in Amsterdam en probeert daar een stabiel leven op te bouwen..

5 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Dit is zo herkenbaar! Ik geef ook eerlijk toe dat ik een fear voor commitment hebt. Net zoals jij kan ik niet wachten om weer weg te gaan ipv na te denken over settelen etc. Ik ben ook zo iemand dat gewoon vertrekt als er een werk aanbod wordt gedaan vanuit het buitenland, dan is mijn antwoord wel duidelijk. Zelf heb ik gewoon mijn relatie verbroken omdat ik niet voor ”stabiel” wil gaan en hij het niet zag zitten(dan niet toch..). Aan de ene kant denk ik van: ja er zijn ook genoeg stellen die op dezelfde lijn zitten qua reizen en lekker samen instabiel leven. Dus het kan wel, alleen nu nog 1 zien te vinden 🙂

  2. Wow het is alsof ik over mezelf lees!!! Echt zo herkenbaar! Ik kan alleen maar zeggen, volg je hart want anders krijg je later spijt. Meestal zijn de mensen die het hardst roepen “waarom blijf je niet hier en bouw je iets op?” Degene die het meest jaloers zijn op wat je doet maar zelf niet de ballen ervoor hebben.
    All I can say; go get them tiger! 🙂

    1. Ah wat lief! 🙂 Het gekke is nu ik dit artikel heb geschreven gaat alles zoveel makkelijker. Ik wil gewoon de vrijheid en ja als daar iemand bij komt dat kan.. Maar wel op mijn manier 😉 Reis je zelf ook veel? Let me know. Groetjes Chloe X

  3. Zo herkenbaar! Alles wat je schrijft! Gelukkig ben je nog maar 28! Dus dan heb je nog wel een paar jaar! Toen ik 28 was woonde ik een half jaar in Peru en heb ik heel zuid Amerika afgereisd. Dat lijkt nu wel eeuwen geleden. Ik ben nu 33 en wil het liefst ook weer verhuizen en de wereld verder ontdekken… maar thuis in NL blijven en een vaste baan gaan zoeken en op zoek naar een man die ook van reizen houdt.. het blijft lastig.. keuzes maken! Succes en geniet ervan 🙂

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP