Een eetstoornis bepaalde jarenlang mijn leven

Het voelt nog steeds gek om te benoemen dat ik een leven heb met een eetstoornis. Ik kan me herinneren dat ik op de middelbare school in de biologieles uitleg kreeg over anorexia en bulimia. Op dat moment vroeg ik mij af hoe het zou zijn om in de spiegel te kijken en een vertekend beeld van jezelf te zien. Niet wetende dat ik jaren later een vertekend beeld van mezelf zou zien in de spiegel.

Mijn verhaal begon op jongere leeftijd, toen ik een jaar of 13 was. Het was een taboe om over eetstoornissen te praten en er was een stereotype beeld van mensen met eetstoornissen. Vooral het oordeel dat je heel ziek in je hoofd moest zijn maakte het voor mij lastig. Bij mij op school werd er onderling veel gepraat over elkaar. Als je te dik was dan was je een mislukkeling, moest je vooral stoppen met eten en zelfdiscipline leren. Als je te dun was dan at je niet genoeg. Er was altijd wel wat mis met iemand.

Op de middelbare school had ik een vriendinnen groep waarin niemand elkaar iets gunde en er veel onderlinge competitie was. Uiterlijk speelde ook hier een belangrijke rol. Het zou erg makkelijk zijn om te zeggen dat daar het zaadje van mijn eetstoornis was geplant. Helaas is dit niet waar.

Als kind had ik al raar eetgedrag. Chocola, koek, snoep, chips, etc. alles kon ik in één keer naar binnen werken. Met sinterklaas kon ik nooit wachten met het opeten van mijn chocoladeletters. Daarbij was mijn moeder altijd aan het diëten. Zo was ik een jaar of acht toen ik mijn eerste ontbijt shake nuttigde. Een shake om af te vallen. Wist ik veel?

Er kwam een punt waarop dat veranderde. Op mijn 15e had ik last van uitslag in mijn gezicht. Zoveel uitslag dat ik niet meer naar school durfde te gaan. Mijn moeder had via-via een natuurgeneeskunde gevonden en zij concludeerde dat ik tijdelijk geen suiker en tarwe mocht eten. Samen met mijn moeder gingen we alle voedingsetiketten langs om te zorgen, dat wat ik at, geen suiker bevatte. We maakten eetschema’s voor elke week zodat ik gevarieerd bleef eten en ik een houvast had. Om mijn lichaam te detoxen werd aangeraden om groene sappen te drinken.

Toen ik eenmaal de smaak te pakken had en complimenten kreeg van familie en vrienden voelde ik mij oppermachtig. Het voelde sterk dat ik geen suiker nodig had. Dat ik de kracht had om al die lekkere dingen weerstaan. Eindelijk waren mensen jaloers op mij.  

Ik wist niet meer hoe ik ‘’normaal’’ moest eten

Na 1 jaar mocht ik weer suiker en tarwe eten. In plaats van blij te zijn raakte ik in de war. Ik wist niet meer hoe ik ‘’normaal’’ moest eten en daarnaast wilde ik helemaal niet meer normaal eten. Ik was bang voor het verliezen van de controle. Want ik voelde mij krachtig als ik het eten kon weerstaan in gezelschap, maar als ik alleen was dan was dat een stuk moeilijker. Mijn eerste eetbuien waren dan ook een manier van rebelleren. Een manier om een middelvinger op te steken naar het leven en naar alle regels die ik mezelf oplegde.  

Lees ook:  Mijn burn-out herstel ging veel sneller door deze 5 tips!

In het begin van mijn eetstoornis had ik nog niet veel eetbuien. Ik wilde vooral proberen niet te eten, en als ik at dan voornamelijk fruit en groente. Het begon heel onschuldig en met het idee dat ik een ‘’summer body’’ wilde. Dit sloeg snel door en ik was elke dag zeker 4 uur aan het sporten. Sporten was voor mij hardlopen, naar de sportschool gaan, wandelen en YouTube work-outs. Ik begon ‘s ochtends vroeg en zorgde ervoor dat ik de gehele dag sportactiviteiten op de planning had staan. Ik ontbeet niet en at pas een appel om een uur of 12.

Al snel voelde ik mezelf afglijden en ervaarde depressieve gevoelens.

Al snel voelde ik mezelf afglijden en ervaarde depressieve gevoelens. Hiervoor kwam ik terecht bij de huisarts. Waar ik open een eerlijk zou kunnen spreken over mijn eerstoornis, hield ik het juist verborgen.

Je vraagt je misschien af hoe mijn eetstoornis is? Ik heb dagen gehad waarop ik alleen maar een bakje aardbeien at, of alleen avondeten mee at. Maar ik had ook dagen waarop ik wakker werd en meteen 4 boterhammen met hagelslag at. Dan ging ik terug naar bed en wachtte ik tot iedereen naar werk of school was. En dan? Dan waren alle remmen los en at ik alle voorraad eten op. Soms ging ik naar de supermarkt om eten te halen en mezelf zó misselijk te eten dat ik moest overgeven.

Ik kon alleen maar denken aan eten en calorieën en werd niet meer ongesteld

Elke eetbui eindigde huilend op de grond. Schreeuwend omdat ik mezelf niet kon uitstaan. Ik sneed mezelf en sloeg mezelf omdat ik mezelf haatte. Als ik niks at dan sloeg of sneed ik mezelf niet maar dan mishandelde ik mezelf door niks te eten en fulltime te bewegen/sporten. Mijn lichaam had nooit rust, kon nooit opladen en was niet meer gezond. Ik had het constant koud, was altijd chagrijnig, kon alleen maar denken aan eten en calorieën en werd niet meer ongesteld. Mijn leven was geen leven meer. Ik leefde nog wel, maar ik leefde niet meer.

Als ik naar mijn lichaam keek was het nooit dun genoeg. Ik kon een minuut blij zijn met een beetje verschil dat ik zag maar al snel zag ik een vetrol die ik moest verbranden. Mijn beste vriend was dan ook de weegschaal. Soms stond ik wel 10 keer per dag op de weegschaal. Dan voor de wc, dan na de wc, voor het douchen, na het douchen, voor het slapen, na het slapen, voor het eten en na het eten.

Lees ook:  Door kitesurfen kon ik mijn zelfsabotage doorbreken

In mijn dagboek hield ik mijn gewicht bij en schreef ik de gemeenste dingen om mezelf te motiveren, zo min mogelijk te eten. Ik had een pro-Ana account op Instagram en bezocht de gekste sites. Mijn eetstoornis liet me geloven dat dit de manier was om goedkeuring te krijgen van mensen om mij heen. En nog belangrijker: goedkeuring van mezelf.

Tijdens mijn klinische behandeling, werd ik wakker geschut

Voor mijn eetstoornis heb ik meerdere behandelingen gehad en ik heb altijd geloofd in de illusie dat als ik therapie had afgerond, ik hersteld zou zijn. Mijn laatste behandeling was een klinische behandeling, waar ik werd wakker geschut. Ze vertelde mij dat herstel meerdere jaren duurt en soms blijven mensen hun hele leven, leven met een eetstoornis.

Als kind, en als persoon, heb ik altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik niet veilig ben en dat ik mijzelf anders moet voordoen dan hoe ik ben. Mijn eetstoornis speelt daarin een grote rol. ‘Als ik maar dun genoeg ben, dan zal ik geaccepteerd worden. Dan zullen mensen mij eindelijk zien. Dan kan mijn leven beginnen’ is wat ik dacht.

We zijn inmiddels een tijdje verder, maar dat betekent niet dat mijn eetstoornis verdwenen is. Dagen waarop ik te weinig eet, dagen waarop ik beweeg om meer calorieën te verbranden en eetbuien zijn nog in mijn leven. En het blijft moeilijk om te accepteren dat die dagen er nog steeds bij zitten. Maar, gelukkig leer ik steeds beter omgaan met die momenten en weet ik een ding heel zeker. Ik ben er klaar voor om te genieten van het leven!

Dit is mijn ervaring met eetproblemen en een eetstoornis. Een eetstoornis, anorexia en bulimia kan voor iedereen anders zijn. Er is namelijk geen stereotype eetstoornis.

Hulp zoeken bij eetproblemen en of een eetstoornis

Als je last hebt van eetproblemen of een eetstoornis of alleen al een vermoeden hebt dat je niet gezond om gaat met je eten: je mag er zijn en je verdient hulp. Je verdient een leven waarin je leeft! Heb je vragen over een eetstoornis? Laat het dan vooral weten in een reactie hieronder. Zie je foutjes? Laat het ons dan ook weten! Wil je op de hoogte blijven? Dat kan via Facebook en Instagram. 

Op de hoogte blijven?

MELD JE AAN VOOR DE MAANDELIJKSE NIEUWSBRIEF

We spammen niet!

tess van dam

Na wat donkere jaren met onder andere een eetstoornis, depressie en veel angst, is Tess (21) haar leven weer stap voor stap aan het opbouwen. Ze studeert marketing- & communicatie en is graag bezig met yoga, meditatie en wandelen om haar rust te vinden. Tess zal je meenemen in haar reis, waarin ze zichzelf ontdekt en het leert van het leven te genieten.

4 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Prachtig gevoelig geschreven, wat een heftige ervaring om mee te leven voor zoveel jaren.Heel dapper om dit te delen; en anderen zullen zich eraan op kunnen trekken. Heel troostvol.

  2. Heel mooi geschreven Tess!
    Ik hoop dat je stap voor stap steeds meer kan genieten van het leven zonder eetstoornis. Dat verdien je!

    Liefs!
    Marloes