Nowelle overwon haar depressie door niet meer te vluchten voor verdriet

Amsterdam. De stad waar alles mogelijk is, waar dromen waar worden gemaakt, maar ook de stad van de verleidingen en hoge sociale druk. Is alles echt zo als het lijkt? Of leven de mensen in de grote stad soms voort op uiterlijke schijn? In deze interview reeks interview ik meiden en jongens uit de hoofdstad. Allemaal met hun eigen verhaal maar ook allemaal even succesvol, een tikkeltje onzeker en enorm kwetsbaar in deze grote perfecte wereld. 

Praten met een coach, naar de psycholoog gaan, een burn-out of een depressie lijken sinds ik in de grote stad woon aan de orde van de dag. Niemand kijkt er meer van op als je wekelijks een uitje maakt naar je psycholoog, maar toch ondanks dat het zo normaal lijkt te zijn geworden spreken maar weinig mensen echt hun gevoel uit. We blijven liever in onze comfortzone of aan de oppervlakte. We verschuilen ons graag achter een online imago en kwetsbaar opstellen lijkt anno 2020 uit den boze.  

Nadat ik Iris geïnterviewd heb over haar depressie en onzekerheid rondom Instagram begon ik mijzelf steeds meer te beseffen dat ik zo’n 3 jaar geleden misschien ook wel tegen een burn-out of hoe je het ook wilt noemen, heb aangehangen. Ik rende, rende en rende naar meer en beter, maar echte voldoening kreeg ik maar zelden. In mijn artikel ‘is de zoektocht naar spanning ook genoeg?’ vraag ik mij ook af of we soms als mens niet teveel aan het vergelijken zijn en of het eigenlijk ooit goed genoeg is. Niet wetende dat ik op dat moment misschien eens gewoon rustig aan moest gaan doen. Maar hoe gewoon is dat eigenlijk?

Om meer te weten te komen over dit onderwerp besluit ik het boek, Dwars door het Donker, van Nowelle Barnhoorn te lezen. Vijf jaar (vanaf haar 25ste)  lang ging het slecht met haar en kampte zij met een depressie. Omdat ze vind dat er maar weinig boeken zijn die echt aansluiting vinden bij mensen die raad en troost zoeken besluit ze een boek hierover te schrijven.

Nowelle Barnhoorn, Dwars door het donker, boek over Persoonlijke ontwikkeling & Mindfulness

Dwars door het Donker is bedoeld voor mensen die het al benauwd krijgen als ze weer ergens lezen dat positief denken de sleutel tot succes is. Maar het boek is ook voor mensen die juist heel krachtig en levenslustig zijn ingesteld, maar die af en toe een stap over hebben geslagen en vervelende gevoelens hebben onderdrukt. 

In twee dagen lees ik het boek uit en besef ik dat ik in de laatste groep val. Ik laat mijn ondervindingen even bezinken en besluit daarna Nowelle op te bellen voor een interview. 

‘Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen rond je 26ste kreeg je de diagnose depressie, hoe voelde dat voor je?  

‘In alle eerlijkheid vond ik dit niet zo heel gek. Ik voelde mijzelf al een lange tijd niet goed, dus die depressie was meer een bevestiging. Ergens vond ik de diagnose burn-out krijgen veel gekker. Ik moest toen stoppen met werken en er werd geadviseerd rustig aan gaan doen. Ik wist totaal niet wat ik hier mee aan moest. Hoe moest ik rustig aan doen? Ik was streng voor mijzelf en vond dat ik gewoon moest slapen. Alleen slapen, dat kon ik niet.’

‘Je zegt in je boek dat eigenlijk niemand je advies kon geven. Hoe kwam dit?’

‘Er waren mensen die wel advies gaven, maar ik had daar niks aan. Iedereen komt met een mening en dat kan overweldigend zijn. Ik wilde heel graag uit de depressie komen, maar op een of andere manier lukte het niet. Regelmatig kreeg ik zelfhulpboeken, die boeken waar dan allemaal van die oefeningen in staan, cadeau. Maar eerlijk? Ik snapte niks van deze boeken en het krijgen van deze boeken was alleen maar een bevestiging dat ik iets fout deed. 

Nowelle Barnhoorn in de tijd van haar depressie.

Uiteindelijk, omdat geen goed geschikt boek vond om mijn depressie te overwinnen, besloot ik fictie boeken te gaan lezen. Dit, al is het achteraf gepraat, deed ik natuurlijk ook omdat ik de confrontatie met mijzelf niet wilde aangaan.’

‘In je boek stimuleer je om te huilen. Hielp dit op dat moment voor jou, en denk je dat mensen meer zouden moeten huilen?

‘Ja ik groot voorstander van huilen. Er is een gezegde dat huilen is voor de ziel als wassen van je lichaam. Het is een ontlading. Er zijn zoveel momenten dat alles overweldigend is, dat je geraakt bent door een bepaald iets en als dat dan niet los laat, dan kan het in je systeem blijven zitten. Door huilen kom je dichter bij jezelf. Je hart gaat meer open staan en je wordt zachter. Iemand die geraakt is, maar niet kan huilen houdt zijn hart dicht en dan krop je dus emoties en gevoelens alleen maar op.’ 

‘Ja opkroppen is denk ik nooit goed. Je schrijft ook over vluchtmethodes in je boek, ik had hier nog nooit over nagedacht. Kun je hier meer over vertellen?’

‘Ja ik denk dat iedereen wel wegvlucht van zijn of haar gevoel. Er zijn honderden manieren om niet geconfronteerd te worden met jezelf en hoe je je daar eindelijk bij voelt. We zijn dit zo gewend dat we het niet meer bij onszelf en ook soms niet eens bij de ander herkennen. Het is normaal geworden om weg te vluchten van je gevoelens.

Ik ontdekte mijn vluchtgedrag, omdat ik merkte dat ik niet alleen kon zijn. Ik werd enorm onrustig als ik niks te doen had. Dan zat ik op de bank en belde ik vriendinnen, terwijl ik ook nog tv aan het kijken was. Ik deed meerdere dingen tegelijk, zodat mijn hersenen steeds iets te doen hadden. Door dit te doen probeer je jezelf steeds af te lijden van je echte gevoel.  

Trouwens, begrijp mij niet verkeerd. Met deze vluchtmethodes (denk aan tv kijken, kletsen met vriendinnen, alcohol drinken, gamen en ga zo maar door), is in het algemeen en in niet obsessieve natuurlijk niks mis. Maar je moet jezelf de vraag stellen, als je het doet, waarom doe je het dan? Als je je ‘kut’ voelt, is een vluchtmethode natuurlijk een snelle oplossing om je niet kut te voelen. Ik denk dat het erg belangrijk is dat mensen juist van hun eigen vluchtmethodes bewust zouden moeten worden en zich moeten afvragen waarom ze steeds vluchten.’

‘In je boek schrijf je over antidepressiva, is dit dan ook niet een vluchtmethode?’

‘Ja, dat kan het zeker zijn. Je moet jezelf ook echt afvragen of je antidepressiva wilt gaan gebruiken. Ik kon heel slecht slapen en sliep soms tijdens mijn depressie nachten niet. In het begin ging dit redelijk goed. Mijn lichaam maakte adrenaline aan, waardoor ik overdag, met weinig slaap, nog kon functioneren. Ik voelde mij lekker en mijn lichaam was gewend aan dit leven. Maar als je weinig slaapt, kan je lichaam geen rust pakken. Ik kon daardoor niet herstellen van mijn burn-out en depressie. Uiteindelijk ging het fysiek steeds slechter. 

Ik kreeg daarom antidepressiva voorgeschreven. Hierdoor zou ik goed kunnen slapen. Door de antidepressiva krijg je een zetje in de rug, zodat je beter kan herstellen van een depressie of burn-out. Antidepressiva voelde voor mij als een soort van drugs, het was heel intens spul. Eindelijk kon ik slapen, maar ik ging nog steeds niet met mijzelf aan de slag. Het was dus echt een soort van afleiding van het niet willen voelen. Al gauw ben ik gestopt met de antidepressiva. Afkicken ervan was overigens vreselijk, zoals ik al zei: het is heftig spul. Maar voor iedereen kan het anders werken; denk er alleen wel goed over na voordat je begint.’

‘Bepaalde vluchtmethodes kunnen voor mensen na het lezen van dit interview misschien herkenbaar zijn, maar wanneer weet je dan dat je echt een depressie en of burn-out hebt?’

‘Bij een burn-out voel je dat je steeds verder van jezelf verwijderd raakt. Je zoekt meer en meer manieren om steeds in beweging te blijven. Je hebt steeds meer nodig om iets te kunnen voelen of je verwacht steeds meer van jezelf zonder dat het je resultaat oplevert. Je bent letterlijk van jezelf wegrend. Je kijkt achterom en je ziet jezelf niet meer. Het kan herkenbaar zijn als je helemaal vast zit in een bepaalde werkroutine, of dat je alleen maar met andere mensen bezig blijkt te zijn.

Je leeft na een bepaald plaatje, dat plaatje zoals jij denkt dat mensen jou willen zien. Maar wie ben je dan eigenlijk? In de huidige samenleving ligt een burn-out op de loer. We hangen er allemaal tegenaan. We zijn soms chaotisch in de war en het is nooit verkeerd om af toe een beetje gas terug te nemen. Als je bepaalde vluchtmethodes laat weg vallen, word je geconfronteerd met jezelf. Dan pas kom je echt bij jezelf in de buurt. En ja dat kan best eng zijn’. 

‘Je schrijft dat je op dit moment niet alleen geluk wilt nastreven, maar ook niet-leuke-dingen toe wilt laten in je leven, heeft dit uiteindelijk geholpen bij je herstel?’ 

‘Ik heb nu gewoon besloten om ja te zeggen tegen het licht, maar ook tegen het donker in mijn leven. Ik accepteer dat sommige situaties gewoon heel kut kunnen zijn. Het levert echt heel veel op als je gewoon accepteert dat bepaalde dingen lastig en moeilijk zijn.

Een depressie overwinnen. Nowelle Barnhoorn, Dwars door het donker, boek over Persoonlijke ontwikkeling & Mindfulness

Druk je eigen emotie niet weg, maar accepteer dat het er is. Ook al voel je je het hele weekend heel kut, besef je dan dat het ok is om je kut te voelen. Voor mij werkte het erg goed om niet meer weg te lopen, maar stil te staan bij mijn gedachtes. Uiteindelijk kom je er dan veel beter uit.’

‘Over beter eruit komen in het begin van je boek schrijf je dat je je eindelijk goed voelt, waarom ben je juist daarmee begonnen?’

‘Ik denk vooral om te laten zien, dat hoe slecht je je ook voelt (misschien wel tijdens je depressie) de volgende dag het over kan zijn. Vandaag kan het regenen, maar morgen kan de zon voor je schijnen.’ 

Ik leg mijn handdoek neer op het strand en stop mijn telefoon in mijn tas. Ik blader nog snel even door het boek van Nowelle, misschien kan ik er nog iets uithalen voor het artikel. Mijn oog valt op een quote van Brené Brown; Kwetsbaarheid klinkt als waarheid en voelt als moed. De waarheid en moed zijn niet altijd comfortabel, maar nooit zwak. Met die woorden in mijn hoofd stop ik het boek weer in de tas. Ik besef mij dat ik moe ben en het heerlijk vind om niks te hoeven zo op het strand. De zon brand in mijn gezicht en ik voel mijzelf loom worden. Langzaam sukkel ik op de golven van de zee in slaap.  

Heb je vragen? Stel ze gerust hieronder in de reacties! Dwars door het Donker, van Nowelle Barnhoorn is onder andere te koop bij Bol.com voor €19,95. Het delen van dit artikel wordt altijd gewaardeerd! Blijf op de hoogte via Facebook! 

Chloë Sterk
Chloë Sterk

Chloe (30) besloot na zes jaar haar fashionblog Fashionista Chloe aan de wilgen te hangen en het platform Daily Nonsense op te richten. Ze houdt ook enorm van reizen, kan moeilijk stil zitten, kan al helemaal niet kiezen en is altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Oh, ze woont in Amsterdam en probeert daar een stabiel leven op te bouwen..

Nog geen reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP