Agri stopt dubbelleven en doorbreekt de jarenlange kloof tussen zijn twee culturen.

In 2016 ontmoet ik Agri. Ik vind hem onwijs knap, goedlachs en hij is vooral heel erg lief. Omdat ik in die tijd van hot naar her ren en zelf enorm zoekende naar wie ik echt ben, geef ik het totaal geen kans om deze jongen echt goed te leren kennen. Uiteindelijk blijft het bij een aantal losse gesprekken en een paar drankjes. Maar, dit veranderd nadat ik een paar weken geleden een foto op Instagram voorbij zie komen.

Agri deelt een foto en artwork over zijn roots: ‘In tegenstelling tot de meeste mensen in Nederland ben ik geboren in de natuur zonder een verloskundige.Tot 1995 hebben mijn ouders een primitieve leven gehad in een dorpje naast de berg Agri (Koerdishe benaming). De Armeense benaming is Ararat. Er wordt gespeculeerd dat dit dezelfde berg is waar Ark van Noach zijn vaste grond vond na de zandvloed. Mijn ouders stonden dichter bij de natuur dan jij en ik ooit zullen staan..en daar ben ik trots op

De tekst en foto raken mij. Ik besluit Agri na 4 jaar weinig tot geen contact een bericht te sturen op Facebook met de vraag of ik hem kan interviewen over zijn leven waarin twee culturen lijnrecht tegenover elkaar staan. Twee dagen later hang ik met hem aan de telefoon. 

‘Wat leuk om je weer te spreken Agri! Ik begin maar meteen met de eerste vraag; hoe groeide je op?’

‘Tot 1995 hebben mijn ouders een primitief leven gehad in een dorpje naast de berg Agri. Ik werd daar ook geboren.

Traditioneel Koerdisch gezin
Foto van 1994, een traditioneel Koerdisch gezin (Agri was nog niet geboren)

Na een jaar verhuisden we met het hele gezin naar Nederland. In een gezin van maar liefst tien (ik heb 4 broers en 3 zussen) werd ik met de Koerdische cultuur opgevoed. Mijn ouders zijn analfabeet, waar je als kind in eerste instantie natuurlijk weinig van merkt. Mijn ouders leerde mij over normen en waarden en ik had respect voor de Koerdische cultuur. Pas toen ik ouder werd ontstond er steeds meer ruis tussen mij en mijn ouders. Ik zag mijn ouders, als onwetend. Zij spraken geen Nederlands en begrepen mij toch niet. 

Op dat moment had ik daar natuurlijk iets aan moeten doen, maar je bent jong en duwt de emoties weg. Mijn zus zag op een gegeven moment dat ik steeds opstandiger werd en besloot mij op te voeden. Ze creëerde regels in huis en vertelde wat ik wel en niet mocht doen. 

‘Je hebt het over ruis tussen jou en je ouders. Kun je daar meer over vertellen?’

‘Ja zeker, ik kan mij namelijk een voorbeeld van de ruis tussen mij en mijn ouders nog heel goed herinneren. Ik was 15 en mij vrienden stonden voor de deur. Mijn vader deed open en een vriend vroeg of ik mee mocht naar de film. Mijn vader was nog nooit naar de bioscoop geweest en had geen idee. Ik legde aan mijn vader uit wat de bioscoop was en mijn vader stemde toe. De bioscoop kost natuurlijk geld, dus ik vroeg om een kleine bijdrage. Mijn vader begreep hier niks van. Hoezo moest iedereen een bedrag betalen om naar een film te kijken? Hij nodigde iedereen uit om lekker voor onze tv te hangen, wat ik natuurlijk niet wilde. We begrepen elkaar gewoon niet. Er ontstond een grote kloof.’

‘Jemig, dat klinkt heel lastig. Hoe ging dat verder?’

‘Op mijn 17de ging ik op kamers, ik begon met een Commuincatie Multimedia Design en mijn ouders vertrokken tegelijkertijd naar Parijs. De rest van de familie woont ook in Parijs en in Nederland waren zij niet gelukkig. Tijdens het eerste jaar op kamers voelde ik mijzelf enorm gelukkig. Hoe erg dit misschien gaat klinken, ik voelde mijzelf bevrijd.

Al schuilde daar ook wat achter, namelijk eenzaamheid. Ik wilde liefde, de liefde die mijn ouders probeerde te geven, maar die ik hun nooit kon terug geven. Ik besloot mijn eigen richting te kiezen. De aandacht die ik mistte zocht ik op social media, bij vrienden en meisjes. Ik was beïnvloedbaar door mijn omgeving en vond likes enorm interessant. Ik opende een Instagram account waar ik met regelmaat foto’s van mijzelf deelde.

Instagram account Agri Alagoz

Lees ook:Mijn leven en Instagram hebben niks met elkaar gemeen.

Ik kreeg veel likes en die geven je toch een soort van bevestiging dat je leuk en knap bent. Heel fout misschien, maar ik dacht op dat moment echt dat ik die aandacht nodig had. Achteraf gezien besef ik dat ik gewoon opzoek was naar oprechte aandacht en misschien ook wel een stukje liefde. Pas op mijn 24ste was ik er echt helemaal klaar mee. Ik wilde waardering voor wie ik echt ben, een jongen met twee culturen. Ik wilde niet alleen maar laten zien hoe mooi ik ben. Hier begon de zoektocht naar mijzelf. 

‘De zoektocht naar jezelf. Wat vroeg je je toen af?’

‘Een belangrijke vraag die ik mijzelf stelde was wat ik nou eigenlijk wilde bereiken Word ik blij van heel veel ‘onbekende’ likes of word ik stiekem blijer van minder likes, maar wel van de mensen die ik echt goed ken? De online is zo anders dan de offline wereld. Online is altijd alles maar positief en blij. Het is een vertekend beeld wat je overbrengt naar anderen, maar ook een beeld waar je op een gegeven moment zelf in gaat geloven. Het zijn verwachtingen die je in the end helemaal niet waar kan maken.

Weetje, het is toch heel normaal om weleens verdrietig te zijn? Het is toch normaal dat dingen soms tegen zitten? Ik ging in deze periode van de hak op de tak. Want ik wist eigenlijk totaal niet wat ik nou echt wilde. Ik organiseerde feetjes, probeerde muziek te maken en was opeens stukadoor, terwijl ik daar helemaal niet voor studeerde. Ik wilde alles proberen, vroeg mijzelf wel eens wat af, maar eigenlijk dacht ik helemaal niet diep na over waar ik echt mee bezig was. ‘

‘Waar kwam voor jou denk je het keerpunt?’

‘Het keerpunt kwam ongeveer 1,5 jaar geleden. Ik had mijn opleiding nog steeds niet afgemaakt en was enorm onzeker. Ik dacht dat ik mijzelf kende, maar ik verloor eigenlijk mijzelf. Het is heel makkelijk om eerlijk te zijn naar een ander, maar veel moeilijker om dat ook naar jezelf te zijn. Ik besefte dat ik blokkades had die er voor hadden gezorgd dat de afstand tussen mij en mijn familie steeds groter werd. Jarenlang heb ik al mijn emoties die ontstaan zijn door het leven tussen twee culturen weg gestopt. Twee weken lang ben ik gaan brainstormen met mijzelf.

Agri Alagoz aan het werk

Ik besprak dit met vrienden die mij goed kende. Uiteindelijk besloot ik hier ook online voor uit te komen en deelde ik een familie foto met achtergrond informatie over mijn Koerdische cultuur. Ik wil namelijk trots zijn dat ik twee perspectieven op het leven heb. En weetje pas als ikzelf daar trots op kan zijn, dan pas kan iemand anders daar ook trots op zijn.’

 ‘Hoe waren de reacties?’

‘Ik heb heel veel positieve reacties gekregen en kreeg ook de bevestiging dat ik niet de enige ben. Heel veel mensen in Nederland lopen met hetzelfde probleem rond. Zij zijn ook opgegroeid met twee culturen. Ik hoop nu dat ik door mij artwork nog meer bewustwording kan creëren. Schaam je er niet voor, maar laat zien wie je echt bent!’

‘En even over die mooi boy foto’s, die post je nu niet meer?’

‘Jawel, eens in de tijd post ik wel een foto van mijzelf. Ik ben trots op wie ik ben. Een vrouw kan ook trots zijn op haar lichaam. Het is niet goed of slecht om dan een bikini foto, mooie foto van jezelf, of dergelijke te delen.  

Artwork Agri Alagoz, artwork Koerdisch leven, twee culturen, Agri

Lees ook het artikel: Dit is de “naakte” waarheid achter de Instagram bubbel.

Het grote verschil is, is dat ik nu weet waarom ik dingen post. Als ik meer likes krijg op een ‘mooi boy’ foto dan op een artwork foto welke gaat over mijn twee culturen, dan probeer ik daar niks van aan te trekken. Ik leg de focus op positiviteit en ben enorm blij met de reacties van de juiste personen.’

‘Hoe zie je de toekomst?’ 

‘Ik wil graag afstuderen. Daarnaast wil ik naar Parijs, naar mijn familie. De liefde die ik nooit heb kunnen geven, wil ik nu aan ze geven. Ik wil heel graag gaan werken aan de band met hun en dan de nadruk op mijn ouders. De eerste stap is dus echt werken aan mijzelf en mijn band, daarna wil ik goed gaan nadenken wat ik echt wil.

Qua carrière wil ik gebruik maken van al mijn kwaliteiten. Een van mijn doelen zou zijn om bijvoorbeeld iets te doen aan de eenzaamheid bij bejaarden of aan zelfontwikkeling in het onderwijs. Door middel van mijn artwork wil ik mensen bewust maken van deze maatschappelijke problemen.  En natuurlijk wil ik naar de berg waar ik geboren ben. Ik wil zien hoe het daar nu is. Als het goed is ga ik deze zomer al en je begrijpt wel, ik kan niet wachten om te gaan.’ 

Als het interview bijna online staat vraagt Agri of ik tevreden ben over het verhaal? Meteen stuur ik dat ik het een heel mooi en open interview vind. Het interview brengt naar voren wat ik met DailyNonsense wil laten zien. Volg je hart, doe gewoon lekker wat goed voor je voelt en wees vooral gelukkig met wie jij bent. In the end is namelijk niks fijner om jezelf te mogen zijn, wie, waar of wat je ook bent...

Heb je vragen aan Agri, stel ze dan gerust in de reacties hieronder. Delen van dit artikel mag altijd en wordt ook zeer gewaardeerd! 

Wil je Agri volgen? Dat kan via Instagram hier!

Chloë Sterk
Chloë Sterk

Chloe (30) besloot na zes jaar haar fashionblog Fashionista Chloe aan de wilgen te hangen en het platform Daily Nonsense op te richten. Ze houdt ook enorm van reizen, kan moeilijk stil zitten, kan al helemaal niet kiezen en is altijd op zoek naar een nieuw avontuur. Oh, ze woont in Amsterdam en probeert daar een stabiel leven op te bouwen..

3 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Lieve Agri
    Wat een onwijs mooi interview.
    Ik zie je nog als jongen op school.
    Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik je beter kunnen helpen.

    Heel veel geluk gewenst met je verdere zoektocht.
    Ik denk dat je al heel ver bent.
    Geef jezelf het geluk en de liefde die je verdient. Dan kun je het ook aan je familie en met name je ouders geven.

    Groet van je ex-mentor
    Jochem Müller

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP