Ik had AVNRT en onderging een hartoperatie.

Wat is een AVNRT? Voordat ik daar verder over ga eerst even terug naar het begin. Als klein kind had ik altijd al een hoge hartslag.  Trachycardie noemen ze dat ook wel en dat hoeft in principe geen probleem te zijn. Maar toen ik ouder werd sloeg mijn hart vaker over. Het begon redelijk onschuldig als we bijvoorbeeld naar een spannende film of sportwedstrijd keken, maar naarmate ik ouder werd begon ik mijzelf toch zorgen te maken.

In het ziekenhuis kreeg ik een echo en deed ik een fietstest. Het resultaat? Mijn hartklep was iets te wijd en ik had schijnbaar de conditie van een luiaard. Best wel gek eigenlijk als ik er nu over denk, want ik was toen 21 en nog behoorlijk sportief.

Helaas werden de overslagen alleen maar erger. Dus ik moest weer richting het ziekenhuis. In dit ziekenhuis vroeg de cardioloog zich af of ik geen drugs gebruikte in het weekend of te veel dronk. Bij deze: laat je nooit afpoeieren door een specialist. Wat ik overigens wel deed!

In dit ziekenhuis vroeg de cardioloog zich af of ik geen drugs gebruikte.

Naarmate de tijd vorderde veranderde de onschuldige overslagen in een vast ritme dat extreem hoog was. Ik vertrouwde het nog steeds niet en vroeg de huisarts weer om een verwijzing naar cardiologie. Fietstesten, echo’s en een holterkastje. Dit alles duurde 6 weken, door een verkeerde aansluiting. Een holterkastje is een kastje dat 24/7 je hartslag meet doormiddel van plakkers op je lichaam. Uiteindelijk kwam er helemaal niets uit. Ik was zo ontzettend teleurgesteld. 

Lees ook: Mijn hartproblemen gaven de doorslag om te vechten tegen anorexia

Daarna heb ik een second opinion aangevraagd voor het LUMC (Leids Universitair Medisch Centrum). Maar omdat ze de hartritmestoornis niet konden opvangen en op een hartfilmpje konden zien, konden ook zij geen diagnose stellen.

Alles wat je hartslag triggerde kon zorgen voor een aanval.

Ondertussen hielden mijn ‘aanvallen’ steeds langer aan. Het liep op van 30 minuten, naar een uur tot 2,5 uur met een ritme van 220 hartslagen per minuut. Dit voelt ongeveer aan alsof je constant een sprint aan het trekken bent. Gigantisch vermoeiend ook! Ik kon niet meer sporten, want ik was bang dat ik een hartstilstand zou krijgen. Alles wat je hartslag triggerde kon zorgen voor een aanval. Dit kon stress zijn, een horrorfilm, alcohol, maar ook een spannende sportwedstrijd. En soms was er helemaal geen trigger, maar schoot mijn hart wel in het verkeerde ritme. 

Ondertussen had ik mijzelf bijna geïsoleerd terwijl ik juist een heel sociaal persoon ben. Ik was zo bang dat ik een aanval zou krijgen in de kroeg, op een feestje ver van huis, of op een festival. Of, erger nog, op vakantie. Leg in het buitenland maar eens uit waar je last van hebt.

Eindelijk konden ze een filmpje maken van mijn hartritmestoornis.

Uiteindelijk had ik op 1 januari 2018 weer een ‘aanval’. Yes, met oud en nieuw. Ik had een lange dag gehad, moest vroeg op, ook nog werken, het was oudejaarsavond en een feestje: dat betekende ‘foute boel’. Na enkele uren schoot het ritme nog steeds niet terug, waardoor ze eindelijk op de Spoedeisende Hulp een hartfilmpje konden maken van de hartritmestoornis. Thank god!!! Dat heeft even wat jaren geduurd. Mijn ritme werd uiteindelijk gereset met medicatie waarbij je enorme druk op de borst ervaart en het hart van 220 naar 80 slagen per minuut daalt. 

Na dit uitstapje naar de SEH had ik 2 maanden later een afspraak bij de cardioloog in het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda. Hier vond ik eindelijk eens iemand die mij serieus nam en mij een diagnose kon geven: AVNRT. Ik bespaar jullie de medische uitleg, maar het komt er op neer dat ik een extra bundel bij de AV-knoop in het hart had. Hierdoor blijft de prikkel (hartslag) rond circuleren in een heel hoog tempo. De oplossing voor AVNRT is dagelijkse medicatie of een ingreep (ablatie). Ik had voor mijzelf al bedacht dat het een ablatie ging worden, in de hoop dat het daarna helemaal verdwenen zou zijn. Bij een ablatie branden ze die extra bundel weg, wat overigens niet vrij is van risico’s.

Een ablatie duurde ongeveer 3 maanden, dit in verband met een wachtlijst.

Een ablatie duurde ongeveer 3 maanden, dit in verband met een wachtlijst. Ze voeren een ablatie namelijk alleen uit in bepaalde ziekenhuizen. Uiteindelijk duurde het weer langer dan we aanvankelijk dachten en ein-de-lijk was er, na maar liefst 7 maanden , een datum. 

Op 29 oktober 2018 stond de ablatie gepland. Op maandagochtend moest ik, nuchter en al, om 7.15 klaar staan voor de taxi. Uiteraard was mijn moeder wel aanwezig om mij te vergezellen, anders  had ik mijzelf redelijk zenuwachtig gemaakt in die taxi.

In het LUMC was er echt ontzettend lief personeel en gelukkig was ik meteen aan de beurt. Nadat ik mijn fantastische operatiepak had aangetrokken kwam de assistente mij al ophalen om naar de OK te gaan. Tijdens de ablatie mag je niet onder narcose, omdat ze de hartritmestoornis anders moeilijk kunnen opwekken, dus dat was wel even spannend. 

Na wat kleine voorbereidingen begon de cardioloog met de plaatselijke verdoving in mijn lies. Dit lijkt een beetje hetzelfde als wanneer je bij de tandarts zit. Eerst werd er gekeken of het echt een AVNRT was. Dit duurde wat langer omdat het niet helemaal duidelijk was. Constant ging het ritme van 220 naar 85 naar 220 enz. Dit is echt gigantisch vermoeiend. Toen ze het er beiden over eens waren dat het een AVNRT was konden ze beginnen met het branden van de extra bundel.

Na een keer branden werd er adrenaline via mijn infuus toegediend om te bekijken wat het hartritme ging doen. Dit voelt alsof je aan het sporten bent, het hartritme gaat steeds sneller. Helaas schoot deze weer naar 220 toe. Nog maar een keertje branden, wat overigens best pijnlijk was deze keer. Weer adrenaline, weer 220. Toen kwam er een klein beetje stress. De cardiologen wisselden van plek, maar gaven niet op! Drie keer is terecht scheepsrecht en toen eindelijk was het branden klaar! 

Uiteindelijk waren we al 2,5 uur verder en was ik volledig gesloopt. Als laatste werd er een drukverband aangelegd en mocht ik zo’n 5 uur niet bewegen. Na een lekker bammetje, hell yeah na zo’n 15 uur nuchter, stond het ambulancepersoneel al klaar om mij weer naar Gouda te brengen. Dikke hulde aan het ambulancepersoneel trouwens! De chauffeuse nam namelijk expres een route zonder veel hobbels. 

Herstellen van een AVNRT duurde vreselijk lang.

Die middag is het best een beetje pijnlijk geweest. Je zag vrijwel niets in mijn lies maar aan de binnenkant was het helemaal beurs. Een aantal paracetamol en een zakje M&M’s deed wonderen. 

De dag na de ablatie mocht ik weer naar huis, althans, naar mijn ouders. Lekker even laten vertroetelen. In mijn gedachte dacht ik dat ik na 3 dagen wel weer zou kunnen gaan werken,maar echt niemand had gezegd dat het zo zwaar zou zijn. Na de operatie kon ik bijna niks. Als ik ‘s ochtends had gedoucht was ik al klaar met de dag. Naast het feit dat ik behoorlijk warrig en vergeetachtig was. Na een ruime week ben ik, lekker eigenwijs, halve dagen gaan werken, maar toen ik een hele dag ging werken en een verjaardag had, viel ik daarna bijna om en had ik pijn op de borst.

Maar, lichtpuntje, na 3 weken ging het echt beter. Daarnaast ben ik vanaf januari 2019 gestart met hartrevalidatie bij de fysiotherapeut. Het duurde uiteindelijk wat langer om het vertrouwen in mijn lichaam weer terug te krijgen en ik bedoel hiermee het vertrouwen dat het goed is, dat het hartritme normaal blijft en dat het (hopelijk) niet terug komt. Er is overigens wel een kans van 1% dat deze hartritmestoornis toch weer opduikt. 

Ik heb momenten gehad tijdens die aanvallen dat ik er helemaal klaar mee was. Dat je bang bent dat je lichaam er ook echt helemaal klaar mee is. Of dat je weer huilend in de auto vanuit het ziekenhuis zit omdat ze wéér niets hebben gevonden, maar, langzaamaan voelde het alsof er een last van mijn schouders af was gevallen.

Wat ik vooral met dit verhaal duidelijk wil maken is dat ik hoop dat jullie ook goed naar jullie lichaam luisteren! Je gezondheid is tenslotte het belangrijkste dat er is. Daarom blijf ik momenteel ook zo veel mogelijk thuis om het coronavirus niet op te vangen. 

Mariska Stolwijk
Mariska Stolwijk

Mariska (32) kampte jarenlang met hartproblemen en onderging een ablatie. Ze woont in Bodegraven, is single, werkt als marketeer en is dol op shoppen, schrijven en haar sociale leven. Het liefst zoekt ze naar designer vintage pareltjes online of drinkt ze wijntjes met vriendinnen.

2 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Hallo Mariska,
    Ik ben blij jou verhaal te hebben gelezen, het geeft me wel iets meer vertrouwen. Ik (31 jaar) ga dit jaar ook een ablatie laten den en ik vind het heel spannend!
    Hoe gaat het nu?
    En mag ik vragen of je alles weer gewoon kunt enz? Ook gewoon weer genieten van feestjes (alcohol drinken) reizen, sporten?
    Ik hoor graag van je!
    Groetjes
    Tanika

    1. Hoi Mariska,
      Heel herkenbaar, ik heb eind februari een ablatie ondergaan. Ik was al vanaf september ziek thuis, had al langer vermoeidheidsklachten. Helaas roept mijn huisarts gezien mijn leeftijd (53) bij alles dat het de overgang is. Ik ben in het OLVG geopereerd, helaas heb ik inmiddels zes cardiologen gezien of gesproken. Ovrrigens allemaal even vriendelijk hoor! Door corona kon ik geen hartrevalidatie volgen, ik heb het vertrouwen in mijn lichaam nog niet terug. Ik werk nu een paar uurtjes per week, hoop na de schoolvakantie mijn werk als docent weer op te pakken. Maar van de ablatie heb ik totaal geen spijt. Ik vond het heel fijn om jouw ervaringen te lezen. Sterkte nog.
      Groetjes,
      Carolien

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP