Het medicijn antidepressiva heeft mij gered

Terwijl ik met een half-slapend hoofd de nieuwtjes van de dag doorneem, stuit ik op een bericht over antidepressiva. Ik lees hoe slecht het wel niet is. Het zou bij 9 van de 10 mensen met een angststoornis niet werken en de gevolgen van gebruik op de lange termijn zijn nog steeds onbekend. Ik schrik hier niet meer van. Bij mij heeft het medicijn goed gewerkt, en ik ben blij dat het bestaat. Maar positieve verhalen van het medicijn komen nou eenmaal niet snel in het nieuws…

Op mijn 22e ben ik begonnen met het slikken van antidepressiva. Het heeft mij op dat moment gered van mijn isolement. Ik was iedere dag zo enorm angstig, dat het huis uit komen al een hele opgave was. Ik woonde bij mijn ouders, en zij zagen mij iedere dag angstiger worden. Als ik dacht dat ik echt op mijn dieptepunt zat, had ik de dag er op weer iets nieuws gevonden wat ik echt niet meer durfde. Ik stond op de wachtlijst voor cognitieve gedragstherapie bij het GGZ, maar dit zou nog 3 maanden duren. De huisarts adviseerde mij om in de tussentijd te starten met antidepressiva. ‘Maar hallo? Heb je de bijwerkingen hiervan gelezen?’ was iets wat ik meteen vroeg.

Ik was enorm bang om de controle over mijzelf te verliezen.

Mijn diagnose was ooit gegeneraliseerde angststoornis en een sociale fobie. Nu, jaren later, kan ik pas zeggen waar ik echt bang voor was: het verliezen van de controle over mijzelf in een combinatie met negatieve oordelen van anderen.  Al dacht ik in die tijd vooral last te hebben van emetofobie: een fobie om over te geven. Bij alles wat ik deed was ik bang dat ik plotseling ziek zou worden. Niet alleen bij de dingen die ik at, maar ook zomaar in het openbaar vervoer, in de winkel, op straat, bij vriendinnen thuis. Al deze dingen, behalve eten, deed ik daarom niet meer. Ik at selectief en alleen wat voor mij veilig was.

Hoe goed is het medicijn antidepressiva

De bijwerkingen van de antidepressiva die ik voorgeschreven kreeg waren onder andere misselijkheid, overgeven en duizeligheid. Dus no way dat ik daar aan ging beginnen! Uiteindelijk heeft mijn omgeving mij over de streep getrokken, en daar ben ik ze voor op de dag van vandaag dankbaar voor.

Ik had de antidepresiva bijsluiter nauwkeurig gelezen en na een half uur begon ik al van alles te voelen

Ik weet nog goed dat ik mijn eerste pilletje nam. Ik begon met Citalopram, op een lage dosering. Ik had de bijsluiter nauwkeurig gelezen en na een half uur begon ik al van alles te voelen. Sterker nog: ik was er van overtuigd dat ik zou overgeven en heb de hele avond met een teiltje op het trappetje naast de bijkeuken gezeten. De hele nacht ben ik enorm onrustig geweest en ’s ochtends kreeg ik paniekaanvallen. Mijn moeder belde de huisarts dat dit niet goed ging, en ik kreeg Paroxetine voorgeschreven met, voor de zekerheid, domperidon (een middel tegen overgeven) erbij.

Een aantal weken heb ik mij enorm afwezig gevoeld. Ik was een zombie, liet me leven, had enorm rare en intense dromen, een droge mond, ik gaapte aan een stuk door máar ik was niet misselijk! Hierna krabbelde ik langzaam op. Ik merkte dat de piek van mijn angstaanvallen er af was, en durfde hierdoor steeds weer wat meer te ondernemen. Na een half jaar was ik zo ver opgekrabbeld dat ik op kamers ben gegaan en aan een nieuwe studie ben begonnen.

Ik moet soms huilen om de stomste dingen, maar ik kan ook weer helemaal in een deuk liggen

Inmiddels ben ik 7,5 jaar verder, thank god! Ik ben een paar maanden geleden helemaal afgebouwd van de medicijnen en dat ging niet geheel zonder slag of stoot (hallo duizeligheid) maar het is me gelukt! Waar ik nog erg aan moet wennen, is dat mijn emoties niet meer zo zijn afgevlakt met het gevolg dat ik nu álles voel. Ik moet soms huilen om de stomste dingen, maar ik kan ook weer helemaal in een deuk liggen. Angstgedachtes heb ik niet meer, maar ik blijf hier wel voor op mijn hoede.

Hoe goed is het medicijn antidepressiva

Er zijn zoveel verschillende meningen over antidepressiva en voor wie het wel of niet zou werken, maar voor mij heeft het geholpen. De bijwerkingen in het begin zijn het waard geweest, en het afbouwen was voor mij behapbaar. Tijdens het gebruik heb ik, naast flink wat gewichtstoename en soms wat afgevlakt gevoel, nergens anders last van gehad.

Ondanks alles, zou ik antidepressiva niet zomaar aan iemand anders adviseren

Maar.. ook al heeft het bij mij positief bijgedragen aan mijn herstel, ik zou het niet zomaar aan iemand anders adviseren. Het is namelijk niet niks, en als je het lukt om met behulp van therapie van je angsten af te komen, dan zou ik dat doen. Ik heb naast de medicijnen veel therapie gehad, en juist die combinatie was voor mij perfect.

Door mijn eerdere artikel over mijn angststoornis, ben ik erachter gekomen dat veel meer mensen in meer of mindere mate last hebben van angsten. Heb je er zelf last van en wil je erover praten, krop het dan niet op! Praten helpt echt! Heb je vragen voor mij, of wil je iets weten? Laat dan een reactie achter!

Frederieke Meijerink
Frederieke Meijerink

Frederieke (30) is geboren in Enkhuizen, heeft gestudeerd in Zwolle en is onlangs verhuisd naar een dorpje in zuid-west Drenthe waar ze met haar vriend bij haar schoonouders op het erf woont. Ze werkt parttime bij een woongroep voor minderjarige vluchtelingen, en is daarnaast bezig om het recreatiebedrijf van haar schoonouders over te nemen. Frederieke sport graag, is verslaafd aan chocolade, gaat het liefst ieder jaar naar haar zus in Australië en wordt door haar vriendinnen the comedian genoemd.

6 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. 2013 kreeg ik mijn eerste hyperventilatie na een stressvolle periode, deze aanval ging snel over… maar in 2015 na een operatie kreeg ik echt last van angstaanvallen. Mijn eerste heftige aanval was toen ik in bed lag te slapen en opeens geen lucht meer kreeg. Ik rende na beneden waar ik mijn moeder wakker maakte om te zeggen dat ik dood ging. Dit gevoel had ik echt… ik dacht namelijk dat ik een hartaanval kreeg. De volgende heftig aanval liep ik op straat samen met mijn zoontje. Ik bracht hem naar school toe. Uit het niets begon ik duizelig te worden. Benen werden slapen en noem maar op. Toch ben ik door gelopen en hem naar school gebracht niet willend dat ik dood zou gaan waar hij bij was. ( gevoel van een hartaanval bleef me bij) ik weet niet meer hoe snel ik naar huis ben gaan lopen maar toen ik eenmaal thuis kwam ben ik van alles gaan doen wat ze op internet zeggen dat goed is om er van af te komen. Ik ging zingen lezen trap lopen. Door me hurken etc tot ik op een gegeven moment zo bang werd en naar boven ben gegaan. In mijn bed ben gaan liggen en ben ik gaan bidden. Ik zei eerst God als dit het is neem me nu maar. Nu ben ik alleen. Ik ben gaan huilen van angst . 3 uur later werd ik wakker. Mijn lichaam was zo moe. Die zelfde dag heb ik spoedafspraak gemaakt bij de huisarts. Kreeg afspraken bij de cardioloog neuroloog en uit eindelijk bij een psygoloog. Dmv emdr praten over wat er dwars zat. Het gaan herkennen van de negatieve gedachtes die telkens maar om gaan in je hoofd heeft mij veel baat gegeven. Soms heb ik er nog last van maar het is prima. Ik weet nu dat ik er niet aan dood ga.

    Voor iemand die deze aanvallen ondergaat op dit moment wees niet te hard voor jezelf. This too shall pass ❤️

    1. Hallo Kelly,
      Wat vervelend dat jij ook zoveel last hebt gehad van paniekaanvallen. Wel heel knap van je dat je zelf aan de bel hebt getrokken! Wat ik ook heel goed van je vind, is dat je het soms maar gewoon liet gebeuren, ook al dacht je toen dat je dood ging. Dan blijkt inderdaad maar weer dat ook aan die rot paniekaanval een einde komt.
      Gisteravond toevallig tijdens yoga nog over gehad: als je gewoon maar blijft doorademen, komt het allemaal wel weer goed.<3

  2. He zussie, ik vind het heel knap van je hoe je deze blogs schrijft en zo open durft te zijn over jezelf. Ik ben trots op je!

  3. Mooi en eerlijk verhaal Frederieke. Zelf wissekilende ervaringen gehad met medicijnen en zou het zeker ook niet iedereen zomaar adviseren. Doe er een pilletje in en klaar. Soms kan het het eerste zetje zijn maar zoals jij zelf in je artikel mooi benadedrukt gaat het uiteindelijk om de onderliggende oorzaken, en daar zijn andere methodes beter voor. Mooi te lezen dat het nu zo goed gaat, en ook dat je beseft dat het altijd op de loer ligt. Maar dan weet je ook de weg er weer uit. Die heb je immers al eens bewandeld.

    Hartelijke groet, Rene

    1. Hé René,
      Dankjewel! Het is inderdaad geen wondermiddel die al je klachten wegneemt, maar een duwtje in de rug die je kan helpen om je hoofd/gedachtes weer iets rustiger te krijgen.
      Bedankt voor je reactie!
      Groetjes, Frederieke

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP