In mijn jeugd domineerden angstaanvallen mijn leven

Al nippend aan mijn kopje thee kijk ik naar het journaal: “Er is een griepepidemie!” hoor ik de presentatrice zeggen. Op hetzelfde moment krijg ik een appje van een vriendin: “Ik ben al de hele dag aan het overgeven, dus ik kom vanavond niet!”. Ik open Facebook. De buurvrouw schrijft dat haar hele gezin geveld is door buikgriep. Jemig, er heerst weer van alles. Ik zucht en neem nog een slokje van mijn thee. Wanneer heb ik de buurvrouw voor het laats gezien, zou het besmettelijk zijn? Even komt er paniek in mij opzetten. Ik ben bang dat ik ook ziek ga worden.

In mijn jeugd domineerde angstaanvallen mijn leven

Toen ik een jaar of 8 was kreeg ik ineens hyperventilatie. Het kwam opeens opzetten, uit het niets. Ik herinner mij de allereerste keer nog heel goed. Het was tijdens de pauze van een film in de bioscoop. Het was erg druk en ik was ineens mijn vriendinnetje en moeder kwijt. Ik begon te zweten en moest weg uit die drukke ruimte.

Ik hoorde mijzelf gillen, maar had er geen controle over.

Ik ging op de trap staan en hoorde mezelf gewoon gillen, terwijl ik er nul controle over. Wat er daarna precies gebeurde weet ik niet meer. De aanvallen hielden aan, op de fiets, op school, en gewoon thuis. Ik kreeg mensendieck (een bepaalde behandelmethode) en heb een keer met een psycholoog gepraat. En opeens was het over. Wat was ik blij. Dit was echter niet voor lang. Een paar jaar later, op de middelbare school, leek het weer terug te komen.

De dagboeken van die tijd heb ik nog allemaal. Ik schreef dat ik niet naar school wilde omdat ik buikpijn had. Ik was constant bang dat het erger zou worden. Mijn ouders vonden dat ik mij aanstelde dus verplichten mij naar school te gaan.Ik moest onderwijs volgen en had natuurlijk leerplicht. Als ik dan naar school ging, voelde ik vaak een enorme onrust. Ik was bang dat ik ineens niet goed zou worden, flauw zou vallen of over zou moeten geven.

Ik was zo angstig dat ik niet meer met het openbaar vervoer durfde, drukke winkels vermeed en amper durfde te eten.

Ik was zo geobsedeerd er mee bezig dat ik van alles in mijn lijf voelde wat je ook voelt als je daadwerkelijk flauwvalt. Door de spanning was ik misselijk en voelde ik me licht in mijn hoofd. Hierdoor kreeg ik steeds de (valse) bevestiging dat ik nu toch écht zou gaan flauwvallen. Het gekke is, ik ben nog nooit flauwgevallen! Inmiddels ben ik ouder en begrijp ik dat het meer de angst is om de controle over jezelf te verliezen. Het heeft lang geduurd voor ik tot dat inzicht kwam.

Toen ik 19 was, was er weer een periode waar ik paniekaanvallen had. Dit keer was het anders. Ik was bang om over te geven. Ik was zo angstig, dat ik niet meer met het openbaar vervoer durfde, dat ik continue vol spanning in de klas zat, dat drukke winkels mij teveel werden en dat ik amper nog durfde te eten. Kortom: mijn wereldje werd steeds kleiner en kleiner. Doormiddel van cognitieve gedragstherapie ben ik hier weer uitgeklommen, maar het einde was nog lang niet in zicht.

In mijn jeugd domineerde angstaanvallen mijn leven

Tijdens mijn eerste jaar HBO, ik was toen 21, heb ik de moeilijkste periode gehad. Ik woonde net op kamers en naarmate het schooljaar vorderde, voelde ik de onrust in mijn lijf toenemen. Ik kreeg enorm veel angst-gedachtes en kon geen onderscheid meer maken welke gedachtes reëel waren, en welke door de angst kwamen. Ik had overal paniekaanvallen en was continue angstig. Toch blijf ik doorgaan en wilde ik mijzelf niet overgeven aan de angst. Tot het moment dat ik niet meer naar de supermarkt durfde. Ik ben binnen een week gestopt met mijn studie en terugverhuisd naar mijn ouders.

Mijn ouders hadden me al vaak angstig gezien, maar dit keer was het erger dan alle eerdere periodes. Mijn ouders en vrienden adviseerden mij daarom om naast therapie ook te starten met antidepressiva. Echter kwam er meteen weer een angst bij mij opzetten. De meest voorkomende bijwerking van antidepressiva is misselijkheid.

Ik zette de hakken in het zand, dit wilde ik dus écht niet gaan doen. Ik zag hoe mijn omgeving er onder leed en moest nog maanden wachten op therapie. Na lang wikken en wegen besloot ik de stap dan toch te wagen.

Het slikken van antidepressiva was de eerste dag vreselijk.

De eerste dag was vreselijk. Mijn ouders hebben het er nog vaak over: ik zat op de drempel van de bijkeuken met een teiltje naast mij. Ik wist het zeker; dit medicijn zou mij ziek maken. Er gebeurde niets. Hoewel ik de eerste weken een zombie was, krabbelde ik langzaam op. Ik durfde stapje voor stapje (letterlijk!) weer naar buiten en voelde me weer tot leven komen. Wauw, antidepressiva hielp dus echt.

Het heeft bijna een jaar geduurd voor ik over deze laatste periode heen was. Het gaat sindsdien goed met me. Maar het (angst) gevoel gaat nooit weg. Ik heb nog wel mijn pieken en dalen, maar lang niet meer zo erg als toen. Het blijft voor mij lastig om met zieke mensen in mijn omgeving om te gaan. Als ik iemand zie overgeven zal ik hoe dan ook altijd paniek voelen. Toch doe ik nu juist dingen die ik toendertijd nooit had durven doen. Zo ben ik vorig jaar in mijn eentje naar Australië gevlogen om mijn zus te bezoeken (dit was een echte overwinning). Hieronder sta ik bij de Blue Mountains in Australie. Op dat moment dacht ik; als ik dit kan, kan ik toch de hele wereld aan?

In mijn jeugd domineerde angstaanvallen mijn leven

Je zou nu vast denken; wat nu, ben je nu ook gestopt met het slikken van medicijnen? Ik gebruik nog steeds antidepressiva, maar het begint mij steeds meer tegen te staan. Het middel onderdrukt mijn emoties en dat vind ik lastig. Stiekem ben ik er echt klaar voor om alles te gaan voelen en helemaal te gaan leven.

Mijn angsten hebben mij sterker gemaakt en daardoor ben ik nu wie ik ben.

Mijn angsten hebben mij sterker gemaakt en ik heb enorm veel geleerd door alle therapieën. Hoe zwaar het soms ook was, mijn jeugd had ik niet anders willen meemaken. Het heeft mij juist enorm sterk gemaakt en daardoor ben ik nu wie ik nu ben en daar ben ik best tevreden over!

Door middel van dit artikel wil ik jongeren van een angststoornissen bewust maken. Ik ben er achter gekomen dat veel meer mensen angsten hebben. Wil je hier zelf over praten, krop het niet op en praat erover. Het helpt! Heb je zelf vragen, of je wil je iets weten? Laat het mij dan zeker weten hieronder in de reacties. Ik zou op iedere reactie persoonlijk en inhoudelijk reageren. Tot de volgende keer!

Frederieke Meijerink
Frederieke Meijerink

Frederieke (30) is geboren in Enkhuizen, heeft gestudeerd in Zwolle en is onlangs verhuisd naar een dorpje in zuid-west Drenthe waar ze met haar vriend bij haar schoonouders op het erf woont. Ze werkt parttime bij een woongroep voor minderjarige vluchtelingen, en is daarnaast bezig om het recreatiebedrijf van haar schoonouders over te nemen. Frederieke sport graag, is verslaafd aan chocolade, gaat het liefst ieder jaar naar haar zus in Australië en wordt door haar vriendinnen the comedian genoemd.

10 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Hey Frederieke, heel tof dat je dit deelt!
    Ik heb inmiddels ook een flinke behandeling achter de rug voor o.a. een angststoornis, het was een héél proces. Ik heb van mezelf al een angstig temperament, daarboven op kwam een erg onveilige jeugd, en zo had ik rond mijn 12e ook al mijn eerste paniekaanvallen. Daarna heb ik ook in het eerste jaar van op kamers wonen en studeren een paniekstoornis gehad (alleen medicatie voor gehad). En een jaar geleden (toen wij nog even kort samen gewerkt hebben bij de vier) kreeg ik ook weer last van een angststoornis en depressieve klachten. Hier heb ik nu voor het eerst echt aan gewerkt en het gaat 100x beter. Ik heb heel veel geleerd van de behandelingen die ik heb gehad, en heb mezelf een compleet andere leefstijl aangemeten waardoor ik beter in balans blijf. Ik heb dingen geleerd over het zenuwstelsel (parasympatisch: ontspanning en sympatisch: actie/stress) en hoe je met een diepe ademhaling, meditatie/mindfulness, en denken aan fijne dingen je parasympatisch zenuwstelsel in werking zet. Wat heel handig is als je zo’n gevoelig zenuwstelsel hebt wat bij het minste of geringste (bij ons) al aanslaat! Ook met sport heb ik mijn basisspanning goed omlaag kunnen krijgen. Daarnaast benoem ik nu veel meer mijn gevoelens dan eerst en geef ik véél meer mijn grenzen aan. Het was echt een heel proces van mezelf opnieuw leren kennen en daar ook echt naar handelen. Ik vind het fijn om er over te praten, maar zelfs ik ben toch bang dat er een soort taboe op ligt. Daarom vind ik het ook zo stoer dat je dit deelt! Wat mij ook weer uitnodigt tot deze reactie 😉 goed bezig meid!

    Liefs een oud collega

    1. Lieve Suus,
      Wat sterk van je dat je dit zo deelt! En ik ben heel blij om te lezen dat het nu weer goed met je gaat. Wat voor therapie heb je gehad? Een aantal dingen die je benoemt ken ik wel, maar het parasympatisch zenuwstelsel is nieuw voor me!
      En dat benoemen van je gevoel en grenzen aangeven is zo knap he. Ik merk dat ik dat ook veel uit mijn therapieën heb geleerd, maar betrap me er soms ook nog op dat ik tegen een grens aan zit. Gelukkig kan ik dat vervolgens wel weer benoemen en een stap terug nemen.
      Ik hoop dat het voor jou vanaf nu ook zo goed gaat zonder die stomme angsten, het is je gegund!
      Liefs, Frederieke

  2. Hallo Fre, jouw verhaal brengt weer de nodige herinneringen boven.
    Schaperstraat, elke avond een stukje wandelen zodat je tenminste nog even buiten kwam.
    Elke avond een lantaarnpaal verder….
    Ben zo blij dat je er toch boven opgekomen bent, je nieuwe opleiding hebt afgemaakt en je plek in de weeld hebt gevonden.
    Trots!
    Papa

    1. Ochja, en die keer dat we gingen fietsen en ik écht niet verder durfde maar jij ging gewoon door, zoooo flauw 😉
      Ik ben blij met zulke ouders die me er steeds weer doorheen hebben gesleept, ook al was het af en toe écht niet makkelijk! XXX Fré

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP