Vreemdgaan in Amsterdam is de normaalste zaak van de wereld

Het is vrijdag avond. Ik kijk uit het raam. Ik zie een koppeltje hevig en verliefd met elkaar zoenen. Waarom eigenlijk aan iets beginnen als je bij voorbaat al weet dat het niet gaan lukken? Heeft dat misschien iets te maken met naïviteit of ambitie? Ik vraag het me wel eens af. Voor mij voelt het namelijk meer als een vierkant door een cirkel duwen. Eindigen met geen resultaat of een mislukt resultaat is toch vrijwel hetzelfde? Waarom beginnen sommige mensen dan nog steeds aan “monogame relaties”? Na twee keer proberen weet je toch dat je er niks van bakt. Zulke mensen geloven nog steeds dat driemaal echt scheepsrecht is of ze doen ze gewoon alsof? Misschien moet ik niet zo kritisch zijn. Mijn ogen ervoor sluiten en geen mening hebben. 

Even voor de duidelijkheid, ik pleit niet voor monogame relaties noch vreemdgaan. Het is mij namelijk niet altijd gelukt en ik zou het mijn partner nooit kwalijk nemen als het hem niet lukt. Je denkt nu dat ik makkelijk praten heb, dat ik het zelf eens moet meemaken. Je bedoelt dat mes tussen je schouderbladen krijgen wanneer je erachter komt dat hij zijn ex nog af en toe een zetje geeft? Jammer genoeg is dat ook voor mij geen onbekend terrein.

vreemdgaan Amsterdam Britta Flinterman

Tja ik zou willen dat je tegen me kon zeggen dat ik makkelijk praten heb. Ik vond het inderdaad alles behalve grappig. Desalniettemin sta ik er nog steeds achter dat het niet zo vanzelfsprekend is om met één persoon te zijn. Iets wat bevestigd is sinds ik hier in Amsterdam woon. Er zijn altijd uitzonderingen op de regel en ik wil met deze column zeker niet zeggen dat monogamie niet bestaat, maar toch. Het concept achter monogamie is alleen niet zo voor de hand liggend als 1+1=2 in eerste instantie lijkt te zijn.

De beste voorbeelden zie je hier in de hoofdstad. Een eerste date zonder leugens, onwaarschijnlijk. Een volledige relatie zonder leugens, praktisch onmogelijk. Na 2 jaar erachter komen dat je vriend ondertussen al 4 andere relaties heeft gehad, doorsnee. Schamen zullen ze zich niet. Het is normaal geworden, normaal om mensen te gebruiken, ze te behandelen als dertien in een dozijn. Maar bizar eigenlijk hoe iets alledaags zo rete moeilijk kan zijn.

Waarom willen we zo graag dat één iemand ons kiest en waarom willen wij één iemand kiezen?

Je gaat je afvragen waar deze drang tot monogamie of juist anti-monogamie vandaan komt. Waarom willen we zo graag dat één iemand ons kiest en waarom willen wij één iemand kiezen? Waarom geldt hier niet dat ene oude gouden gezegde: “Hoe meer zielen hoe meer vreugd?”

Steeds vaker denk ik dat het komt door een bepaalde reden waarom mensen relaties aangaan. Niet omdat ze verliefd zijn op een ander maar, omdat ze verliefd willen zijn op zichzelf. De momenten in het leven dat je het meest zeker van jezelf bent zijn toch echt de momenten waarin je weet dat een ander 100% zeker van jou is. De eerste paar maanden van je relatie kan alles je gestolen worden. Het is de ultieme ego boost. Dus wie heeft er bedacht dat hier een maximum van één per persoon op zit? Waarschijnlijk omdat ons zelfvertrouwen anders door het dak zou vliegen (niemand houdt van egotrippers). Goh, best wel sneu als je het zo bekijkt.

Maar hé, ik oordeel niet. Je zult mij op vrijdagavond in de club niet zien spelen voor moraalridder. Ik zal als getuigen mijn mond niet snel opentrekken. Schijnheilig, waarschijnlijk wel. Laf, misschien ook. Wie zou het zeggen? Ik zie het meer als van de regen in de drup komen. Want wat moet ik op zo’n moment verbeteren aan de situatie?

“Wat niet weet wat niet deert”, een kaart die hier in de hoofdstad regelmatig gespeeld wordt.

Eigelijk ben ik meningloos omtrent het hele vreemdgaan, maar waar ik wel allergisch voor ben is het argeloos onderschatten van een persoon. “Wat niet weet wat niet deert”, een kaart die hier in de hoofdstad regelmatig gespeeld wordt. Een kaart waar ik het zeker niet mee oneens ben. Maar misschien moeten jullie vreemdgaanders wel in het vervolg iets grondiger die berichten verwijderen?

Weetje, het gaat mij er persoonlijk niet om met wie of hoeveel je het doet. Het gaat mij om hoe je het doet. Je kunt niet in dezelfde stad als waar je partner woont uiteten gaan met een ander, nooit geld hebben omdat je vijf verschillende huishoudens onderhoudt of claimen dat ik onzeker ben wanneer ik je op je hielen zit. Doe het dan verdomme grondig en goed. Want als monogamie je niet in het bloed zit en je soms de bloemetjes buiten zet. Zorg dan dat niemand het weet en het niemand deert.

Opnieuw maak ik klaar voor een normale vrijdagavond in de stad. Een normale avond waar ik mijn ogen sluit en mijn vingers spreid om er dan maar doorheen te kunnen zien. Wat niet weet, wat niet deert..

Britta Flinterman
Britta Flinterman

Britta (20), is stylist bij Amsterdams schoenmerk ETQ en woont in Amsterdam. Ze gaat volgend jaar afstuderen aan het Amsterdam Fashion Instituut en draagt dan eindelijk officieel de titel fashion brander. In het weekend kun je haar vinden in haar atelier in Amsterdam Noord. De tijd die ze overheeft spendeert ze met haar vriend en haar Franse Bulldog Alyx.

2 Reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

  1. Heftig, maar waar! Om maar niet over bindingsangst te spreken :). Toch kies ik er liever voor iemand te vinden die eerlijk en open is. Als de één buiten de deur mag spelen, moet de ander dat ook mogen. Toch is het vaak genoeg zo hypocriet dat de vreemdganger dat dan weer net niet wil. Ik vind belazerd worden het aller aller aller ergste, als daar dan vervolgens keihard over gelogen wordt. Geef me dan op z’n minst nog het recht om zelf te bepalen wat ik ermee wil doen. Ik vind dat vertrouwen de basis is van een relatie, dus als dat kapot is, wat is dan het hele punt van samen zijn überhaupt? Niemand is perfect en je kan een hele domme fout maken, maar heb dan op zijn minst nog de ballen (of tieten?) om daar eerlijk over te zijn, zodat je elkaar in ieder geval nog recht aan kunt kijken.

  2. ‘Vreemdgaan in Amsterdam is de normaalste zaak van de wereld’
    ‘Een eerste date zonder leugens, onwaarschijnlijk. Een volledige relatie zonder leugens, praktisch onmogelijk.’
    ‘Het is normaal geworden, normaal om mensen te gebruiken, ze te behandelen als dertien in een dozijn.’

    Bron ? of is dit een mening ?

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP