Door alleen op reis te gaan voelde ik mij opeens geen angsthaast meer

Het is zaterdagochtend. Ik zit aan een gedekte tafel mijn ontbijt op te eten. De zon schijnt naar binnen, wat een heerlijk gevoel! Even een moment niks voordat de zaterdag los breekt en ik naar het voetbalveld ga om mijn zoontje aan te moedigen. Was ik nog maar even in Tunesië. Daar was alles anders. 

Een paar weken geleden was ik op een persreis. Ik kan het bijna niet geloven dat het alweer bijna een maand geleden is. Nu hoor ik alweer “ Mam heb jij mijn broek gezien?”, “ Mam ik ben klaar!” of ik even de billen van mijn jongste zoon wil afvegen. Nee, er is geen tijd meer om even van mijn momentje te genieten.

Terug kijkend op mijn persreis was het een rollercoaster van emoties. De dag van vertrek voelde ik de spanning behoorlijk in mijn buik. Dat gaat bij mij gepaard met steken en krampen. Nadat ik mijn koffer voor de tweede keer heb nagekeken stapte we allemaal in de auto. Mijn ex man bracht mij nadat we de kids op school hadden afgezet naar Schiphol.

Dit was echt een moment waar ik verschrikkelijk tegen op zag, vooral omdat het afscheid nemen van mijn dochter altijd moeilijk gaat. Eerst ging ik met mijn zoon mee de klas in, hij bleef rustig zitten op zijn stoel, gaf mij een kus en keek van zijn vriendjes naar zijn pokemon kaarten. Oke dacht ik dit gaat makkelijk, gelukkig. Nu naar de klas van mijn dochter. Bij binnenkomst zag ik het al ze had tranen in haar ogen staan en bij mij kwamen die tranen drie keer zo erg.

Daar stond ik te janken in de klas tussen alle kinderen

Daar stond ik te janken in de klas tussen alle kinderen en ouders. Moos mijn jongste zoon stond ineens naast ons en keek met een verbaast gezicht naar zijn grote zus, “ waarom huil jij nou? Ik ben kleiner dan jouw en ik huil niet!” Door zijn opmerking was de spanning gelijk weg en kon ik gauw mijn tranen drogen voordat er nog meer ouders vragend naar mij gingen kijken.

Na een half uur rijden kwamen mijn ex man en ik aan op Schiphol. We liepen gelijk naar de ontmoetigspaats en namen afscheid van elkaar. Een klein beetje onwenning omdat de scheiding nog maar net is gebeurd. Daar stond ik te dan te wachten op Schiphol met een koffer en een rugzak vol met camera’s. Als eerste ontmoette ik de reisleidster en daarna volgde al snel de andere meiden.

Nadat we alles hadden ingecheckt en langs de douane waren was het tijd voor koffie. Even een moment van ontspanning in hoeverre dat mogelijk was. Want mijn gedachtes gingen alle kanten op. Wil ik dit nu ook echt wel? Gaat mij dit lukken? Krijg ik straks geen paniekaanval? Tijdens het wachten bij de gate waren de meiden volop bezig met het maken van selfies en het schrijven van blogs of beantwoorden van mails. Daar zat ik als groentje tussen de ervaren reizigsters.

Ik voelde mij op dat moment behoorlijk eenzaam, alsof ik van een andere planeet afkwam. Misschien klopt dit ook wel, als moeder van drie kinderen die voor het eerst het avontuur opzoekt. Ik vroeg mij stieken af of dit wel een persreis of toch meer een persoonlijke reis was.

Ik probeer mensen steeds minder een stempel te geven

Bij het wachten totdat we konden boarden begon ik de meiden in hokjes te stoppen. De laatste tijd ben ik heel erg bezig met vooroordelen en oordelen over mensen. Ik probeer mensen geen stempel meer geven maar naar ze kijken zonder te oordelen, omdat het eigenlijk meer zegt over mijn onzekerheid dan over de mensen waarover ik oordeel. Maar in deze situatie leek mijn overlevingsmechanisme het over te nemen en werden alle dames in een hokje gestopt. Het geeft rust, alsof ik dan een beetje controle krijg over de situatie.

Terwijl ik daar zat deelde ik ze in. Het poppetje; zij weet precies hoe ze op de foto’s moet staan, heeft lak aan alles en doet wat zij wil. De ideale schoondochter; zij is lief, rustig en zegt eigenlijk nooit iets verkeerds.De reizigster; reist veel in het Midden Oosten, spreekt Arabisch en Frans, is heel lang en straalt enorme rust uit. Dan kom ik, ik besloot mijzelf ook maar een naam te geven. Ik was de angsthaas; wil heel graag uit haar moederlijke rol ontpoppen tot een onafhankelijke vrouw vol zelfvertrouwen. Maar tot die tijd zijn het voornamelijke de angsten die haar bezig houden. Het waren dus vier verschillende vrouwen en een reisleidster.

De eerste avond op mijn hotelkamer had ik het behoorlijk zwaar. Ik voelde mij heel emotioneel en bij het horen van mijn kinderen werdt het daar niet beter op. Vooral mijn dochter die huilde door de telefoon zorgde ervoor dat ik op mijn keel en borst een heel benauwd gevoel kreeg. Gelukkig kon ik heel fijn praten met de reisleidster en kreeg ik de eerste avond al prachtige inzichten.

Zaterdagochtend was ik heel vroeg wakker en had ik alle uren van de klok gezien die nacht. Een warme douche zorgde ervoor dat ik ontspannen naar het strand toe liep, even een moment voor mijzelf om al mijn gevoelens op te schrijven.

Na het ontbijt gingen we van start en bezochten we de hele dag verschillende plekken om te bezichtigen. Mijn grootste angst voor die dag was de medina. Een markt waar een heleboel mensen lopen geeft mij altijd gelijk een benauwd gevoel. Van grote mensenmassa’s word ik niet echt blij.

Met zweethandjes liep ik over de medina heen

De angsthaas komt dan ook gelijk bij mij naar boven. Met zweethandjes liep ik over de medina heen. De wereldreizigster sprak met de lokale bevolking, de ideale schoondochter liep heel rustig door de straatjes heen en het poppetjes wist een geweldige tas te scoren en daarna ook nog een leuk dansje te doen midden op straat. En ik de angsthaas probeerde rustig te blijven en mij te concentreren op mijn ademhaling en mijn camera. Dat was immers mijn doel, mooie foto’s maken van de medina. Door alle kleuren die ik zag en de mensen die er liepen werden mijn gedachtens uitgeschakeld en kon ik echt genieten van de mensen, de straatjes, de geuren en de sfeer. De medina had ik overleefd, gelukkig! Op de terug weg naar het hotel voelde ik mij enorm opgelucht.

Zondag was opnieuw een drukke dag waardoor ik meer in het moment kwam en mij steeds meer begon te ontspannen. Na een lange dag kwam terug op mijn hotelkamer en kwamen de tranen snel, alles kwam eruit. De spanning van alle angstgedachtes en verdriet van de afgelopen maanden. De scheiding is een behoorlijk moeilijk proces. Heftig snikkend liet ik alles eruit gaan en tot mijn verbazing luchtte dit enorm op.

Daarna verliep alles ontspannen en kon ik maandag echt genieten van alles wat we te zien kregen. Toen ik dinsdag op Schiphol mijn koffer pakte en afscheid nam van een bijzondere groep vrouwen voelde ik mij een andere vrouw. Mijn eerste stap uit mijn comfortzone is gezet.

Vanaf nu wil ik mijn wereld nog meer gaan vergroten

Hoe moeilijk ik het ook heb gehad, ik heb genoten van alle momenten. En ik ga zeker door met het vergroten van mijn wereld. Deze persreis werd voor mij een hele belangrijke persoonlijke reis. Er ging een bruisende energie door mij toen ik naar de auto liep. Mijn ex man stond mij op te wachten. En met een grote glimlach liep ik hem tegemoet. De angsthaas is weg, wat ervoor terug komt weet ik nog niet. Dat hoor je nog van mij.

De belangrijkste les die ik heb geleerd tijdens deze reis was van het poppetje. Ze zei steeds tegen mij: “voor jezelf opkomen Marieke!”.

En ja, ik kan je verklappen dat het bevrijdend werkt om voor jezelf op te komen en de dingen te zeggen die je voelt. Het verhaal zit er weer op. Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de reacties op mijn vorige post, voor nu ben ik natuurlijk erg benieuwd naar jullie reacties.

Marieke Zomerdijk
Marieke Zomerdijk

Marieke is 32 jaar en woont in Egmond. Op jonge leeftijd werd ze moeder van drie kids. Sinds de scheiding kampt ze met enorme onzekerheid en angsten die ze wilt overwinnen. Om haar eigen leven weer op te bouwen is ze bezig om haar comfortzone te verbreden. En tja dit gaat niet zonder slag of stoot.

Nog geen reacties

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jouw dagelijkse bron van informatie!

VOLG ONS OP